Meltem CUMBUL

Kendisini 90'larda TRT'deki yabancı müzik programlarından hatırlıyoruz. Ömer Karacan'ın hazırladığı programlarda genç ve enerjik, neşeli ve yapay durmayan bir sunuculuk yapıyordu. Kendine has bir aurası vardı, cıvıl cıvıldı.  Eh, o yıllarda televizyona çıkan herkesi zaten seviyor bağrımıza basıyorduk, alternatif yok malum.  Ne internet var  ne de TRT'den başka kanal...

Müzik programlarından sonra bir süre ortalarda görünmedi,  adeta ortadan kayboldu. Derken genç pop şarkıcısı Burak Kut'la çıkmaya başladı  (hem de 4 yıl deniyor!).  1998'de Seninleyim isimli bir albüm çıkardı.  İlerleyen zamanlarda onu dizi filmlerde,  bir iki sinema filminde filan da gördük.
Memoli (Mehmet Ali Alabora) ile başrollerini paylaştığı  'Yılan Hikayesi' (Kanal D)  dizisiyle çoklarınca tanınır olmuştu.  Şener Şen ve Timuçin Esen ile  Gönül Yarası'nda oynadı  (2005),  Yavuz Turgul  gibi ünlü bir yönetmenle çalıştı.  Bir aralar Amerika'da da uzunca kaldı ama çıkmadı galiba oralardan birşey.  Onun dışında çeşitli aşklarıyla kendisinden söz edildi.   (Akrep kadını)

Son günlerde yaşanan bir olay yüzünden adı şu aralar bolca gündemde.
Olay nedir?  Kısaca bakalım:

Memleketimizde,  'Uluslararası Adana Film Festivali'  diye bir sinema ödül töreni varmış.  Bunun 24.sünde (ben daha yeni duydum adını, oysa neredeyse çeyrek asırdır veriliyormuş bu ödül, hayret!) ödül gecesi sunucusu olarak   Ayşe Arman  ve   Meltem Cumbul   seçilmiş.
İki pop şahsiyet, biri sarışın öbürü kumral, yoz mu yoz dünyalarında karşılıklı bu pek mühim olayı icra ederken,  -spontane (kendiliğinden, o anda gelişen) mi  yoksa önceden kurgulu mu bilinmez-  bir olay patlatıvermiş birden Meltem hanım.
    Siyah-beyaz teknikle çektiği "Buğday" filmi ile En İyi Yönetmen Ödülü'nü kazanan Semih Kaplanoğlu, ödülünü almak için sahneye çıktığı sırada,  uzattığı eline karşılık vermeyen Meltem Cumbul aniden geri çekilip sırtını dönmüş.  Yani 'güzel sunucu' yönetmen beyin elini sıkmamış.

Epey laf ve tartışma döndü tabii bu konuda, bazı çevrelerde... Siyasi sebepler öne sürülüyor,  partici yorumlamalar dönüyor.  Semih bey iktidara yakın çevrelerin konularını işliyormuş da, Meltem hanım özgür kızmış da vesaire vesaire... İncir çekirdeğini doldurmayan mevzular... Alper Görmüş de boş durmamış, elverişli zemindeki bu konu hakkında hemen bir yazı patlatıvermiş mesela
"Bir  ‘boğazına kadar siyaset’  kurbanı olarak  Meltem Cumbul"   diye. Arzu edenler link üzerinden yazıyı okuyabilir, ben okumadım şahsen. Sadece başlığa baktım. "Siyaset" demek biraz abartı olmuş ve mevzubahis olaya uymamış bence.

Meltem Cumbul'u yıllar önce  "Yasemin'in Penceresi"  adlı,  ünlülerin hayat hikayelerinin anlatıldığı programda izlemiştim. Hazırlayan ve sunan Yasemin Bozkurt  defalarca kendisini uyarmıştı, "Bu senin hayat hikayen Meltem, lütfen kendin ol" demişti; ancak bir türlü o teatral havadan çıkamamıştı. Muazzam bir yapaylık ve kimi genç kızlarda abartılı şekilde gözlemlenen yüzeysel ergen heyecanları sergileyip durdu program boyunca. Kimbilir belki de prenses psikolojisiyle harab olmuş bir başka kadınımızdır.  Bu ruhla yetişmiş ve dikkat çekmek isteyen kadınlarda hep bir taçlandırılma, klas/elit hareketler yaparak mahalleden alkış alma arzusu oluyor galiba.

90'larda gazeteler haftasonları tv ekleri verirdi. Yayın akışları, yarışmalar, gösterilecek filmler ve bir ünlünün kapakta resmi ile belki kısa bir söyleşisi olurdu içinde...

Bu da Milliyet'in eki Oscar tv'nin 1994 yılı  Temmuz-Ağustos haftası kapağı.

"Meltem CUMBUL
Radyodan Televizyona"

Hakkı DEVRİM (öldü)

Üniversiteye henüz yeni başladığım yıllarda, yakınımızdaki büfeden düzenli olarak almaya çalıştığım Radikal gazetesindeki demirbaş yazarlardan biriydi  Hakkı Devrim.
"Cihannüma"* adlı, yarım sayfayı kaplayan bir köşesi vardı.   Yazılarında bazen güncel konular ve onlar çevresindeki sohbetlere değinse de,  demirbaşlar arasında Osmanlıca-Türkçe  ve  dil yanlışları yer alırdı. Okurları ile arasında nitelikli bir bağ vardı.  Nezakete değer veren biri olduğu belliydi; bununla birlikte "nezaket"i, görünüşteki yapmacıklık olarak değerlendiren biri de değildi.

Sonradan CNN Türk  haber kanalı açıldığında, orada haftada bir "Hakkıyla Sohbet" ve "Günbegün" adlı sohbet programları yapmaya başladı.  (Sanırım Cumartesi geceleri yayınlanıyordu, yahut Cuma mıydı?)  Her bölümünü izlemiş miyimdir? Sanmıyorum ama kaçırmamaya çalışırdım.  Zamanla bir büyüğüm gibi sevdiğim, gönülden saydığım,  (ve aynı zamanda da korktuğum)  birisi olduğunu söyleyebilirim.

Dil cambazı idi.  Tatlı-sertti.  Kendine has dolaylı bir anlatım üslubu üzerinden, geçmişteki anılarına göndermeler yaparak sohbet tarzında yazılarını yazardı.  Aksi bir adamdı, kendisi de bunu kabul eder ve şahsını öyle tanımlardı.  Köşesinde yer verdiği dil yanlışları nedeniyle  meslekdaşlarından bazılarının hışmına uğraması ender değildi, ama yine de inatla devam ederdi.  Saydığım bu özelliklerinden herhangi biri diğerinden daha belirisiz değildi.  Ne sadece "tonton ihtiyar"dı   ne de yalnızca aksi ve çelik gibi iradede idi.

Ekşi Sözlük'ten otisabi,  "ayar üstadı" diye tanımlıyordu onu  (ki kendisi Ek$i'nin tescilli ayar ustası idi).
Ve gerçekten de  "tek başına bir dil kurumu"  idi.   Osmanlıca-Türkçe kelimeler ve dil hakkındaki engin bilgisi ile olsun, bir köşeci olarak yaptığı dil incelemleri ile olsun,  dile karşı özen ve sevgisi ile örnek teşkil etti.  Benim bu blogu yazmaya başlamamda, geçmişte bolca makale okumamda,  yaptığım alıntılarda onun izleri vardır.


Hakkı DEVRİM, evliliğe ve eşine çok saygısı olan biri idi. Aralarında büyük bir muhabbet vardı,  eşini çok sevdiğini sakla(ya)mıyordu.
Zamanı birlikte iken unutabilen, birbirini tamamlamış iki entelektüel ve saygılı insan. 2008 senesinde beklemediği bir şekilde Gülseren Hanım'ı kanserden kaybettiğinde,  bunu kabullenmek ve yaşamaya devam etmek Hakkı Devrim için hiç de kolay olmadı.

Aşağıda eşi ve çocukları ile on yıllar öncesinden bir aile fotoğraflarını görüyorsunuz.

Bazı adamlar eşleri öldüklerinde ölür,  Hakkı Devrim de öyle biri idi.
Eşi Gülseren hanım öldükten sonra ne yazılarında ne dilinde eski şevk ve muziplikten eser kaldı.  Sessizce, belli belirsiz inzivaya çekildi.

Okul arkadaşları ve yaşıtlarının çocukları boyca kendisine yaklaşırken, "yolun yarısında" yapılmış geç bir evlilik, ve evlilik karşıtı huysuz bir adamdan  "Günden güne bağlandık, sarmaşık gibi"  demeye evrilmiş bir ihtiyar.  Hürriyet'te yayınlanmış eski bir söyleşisinde  ilk tanıştıkları dönemki hallerini şöyle anlatıyor;  bu tanım dikkat çekici:

“İki farklı cinstenmişiz gibi değil,  çok iyi arkadaşız.”

(Ayşe Arman ile yaptığı,  2009 tarihli bu söyleşisi bana çok hoş geldi:

"Lülüş gitti,  benim hislerim de gitti")

CNN Türk'teki sohbet - söyleşi programlarından ilkine  (yanlış hatırlamıyorsam)  Okan Bayülgen'i çağırmıştı.  Bayülgen;   o yıllarda dikkatimi çeken,  sıradışı olduğu için adı anılan ama aslında yok sayılan  ve  orantısız hırpalanan bir isimdi. Ya saçma sapan ve hunharca eleştiriler alıyordu  ya da  genelin bu dışlayıcı tutumuna karşı çok büyük övgülerle sarıp sarmalanıyordu.
O gün birlikte yaptıkları yayın,  televizyonda zevkle ve defalarca izlediğim programlardan biri oldu.  Orada farklı kuşakların sağlam terbiye almış iki huysuz ve aksi isminin,  yaşlı ve genç olarak birlikte yarattıkları enerji ile  tuhaf bir uyumun yansımasını gördüm.  -Ki bu bizim toplumumuzda nadir rastlanan bir durumdur. Yaşlılar deneyimlerini gençlere doğru bir dil ve üslupla aktar(a)mazlar.
 (Nesiller arası iletişim sorunu ve bağ kopukluğu)

Pek de uzun olmayan bir zaman sonrasında bu kez Okan Bayülgen Hakkı Devrim'i kendi tv programına konuk olarak çağırdı, hatta demirbaşlarından biri olarak değerlendirdi.  Yalnız daha öncesinde (yine CNN Türk'te) yılbaşı programları yaptı Hakkı bey, Cüneyt Özdemir ile birlikte... Evet evet,  Cüneyt Özdemir ile  :)
Sabaha kadar süren canlı yılbaşı yayınlarında, o sene dünyada ve Türkiye'de olan olayları kendi üsluplarınca zevkli eğlenceli bir şekilde değerlendirmişlerdi. O çekimler de çok zevkli idi ve ilgili kanalda defalarca yayınlanmıştır.

........... Sonradan Radikal'e transfer olan Cüneyt Özdemir'in yaptığı dil yanlışlarını yazdı bir yazısında diye,  köşesinde çok alaycı ve kibirli bir cevap yazmıştı genç gazeteci bey kendisine.  "Sen benim yanlışlarımı bulacağına,  nasıl internet sitesindeki gazete yazılarım daha çok tık alır ve okunur, ona kafa yor" gibi bir aforizma idi.  Benim için o gün bitmiştir.  Daha da ne Twitter'da takip ettim  ne yazılarını okudum   ne 5N1K'sına baktım.   Gençlerin edepsiz kibirli hallerini hiç sevmem,
hele ki bu kibir  geçmişte kısa veya uzun bir beraber yürüme durumu olmuş kişilere dönüyor ise...  (Özellikle  "kibirli,  ne oldum delisi"  genç yaştaki parlak tiplerde bu ruh halini gözlemlersiniz.)

EKLER   ve  Yorumlarım:

• Hakkı DEVRİM,  1929'da Eskişehir'de doğdu. 15 Haziran 2016 İstanbul'da  87 yaşında (kanserden) vefat etti.


• * Köşesinin adı  Cihannüma   idi demiştim.
  Anlamı:  «Her yanı görmeye elverişli, camlı çatı katı veya taraça, kule.   Dünyayı gösteren harita»  demekmiş.
  
  1996'da başlamış Radikal yazarlığına.
  Demek ki 70 yaşına yaklaşırken tanımışım ben onu, çok farklı jenerasyonların fertleri olarak.




• (Bu nasıl bir ülke? Yıllarca Radikal gazetesi kağıt basımlarında ve gazetenin internet sitesinde yayınlanan yazılarında kullanılan foto'su bile yok internette!  tv popularitesini yakaladıktan sonra çekilmiş bir dolu materyal bulabilmek mümkün, ancak en önemlisi yok. İnsana zerre değer verilmiyor bizde. Hep popüler olan, pop olabilmek/kalabilmek için bir dolu rezalet ve çıkıntılık yapan insanların peşinden koşan, bilgiye vefaya alçakgönüllüğe, kısaca "değerler"e değer vermeyen bir toplumuz. Değer kavramımız sorunlu. -Hep mi böyleydik, zamanla mı olduk?-  Benim en üzüldüğüm nokta budur.)




• İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi mezunu.  Üniversite yıllarında İstanbul Radyosu'nda çalışmış, reji asistanlığı gibi görevlerde bulunmuş.
  Kabataş Erkek Lisesi mezunu olduğunu da ekleyeyim. Behçet Necatigil ve Faruk Nafiz Çamlıbel gibi şairler okulda hocaları imiş.




• Vikipedi'de  "Gazeteciliğe 1952 yılında Son Saat'te röportaj yazarı olarak başladı. Daha sonraları Tercüman, Havadis, Yeni Sabah, Ege Ekspres ve Tasvir gazetelerinde çeşitli görevlerde bulundu. Yeni Sabah'ta genel yayın yönetmenliği yaptı;  'Fısıltı' köşesinin yazarıydı"  diyor.  Türkiye'nin ilk dedikodu ve magazin köşesi Fısıltı'nın,  Sabiha Deren  müstear isimli yazarı imiş. (Sonradan bunu kendisi açıkladı.)

  Evet,  Hakkı Devrim bazen ünlüler ve magazin konularına da değinirdi. Toplum önündeki ünlü evli çiftlere önem verirdi. Ancak söyleyecek paylaşacak bir lafı ve bir sohbet üslubu olurdu.  Münasebetsiz lakaytlıklardan yürüdüğünü görmedim.




• Meydan Larousse  ansiklopedisinin genel yayın müdürlüğünü yaptı.  Türkiye'de onbinlerce eve ansiklopedi girmesinde payı büyük olduğu söyleniyor. Bizim çocukluğumuzda bunlar önemli şeylerdi.
  
  Bir dönem basın-yayın dünyasından uzaklaşıp tavukçuluk işine girmişse de, 1990 yılında Doğan Yayın Grubu'nda gazeteciliğe geri dönmüş ve promosyonu yapılan ansiklopedilerin hazırlanmasına katılmış.
  
  

  1995'te Posta'da Telaynak köşesini yazdı. 96'dan başlayarak uzun yıllar Radikal'in temel yazarlarından birisi oldu.
  (Maalesef ki  Eyüp Can  gazeteye Genel Yayın Yönetmeni olarak geldiğinde,  Devrim dahil Radikal ile özdeşleşmiş pekçok gazeteci topluca uzaklaştırıldı.  Perihan Mağden  zaten ayrılmıştı, üstüne gelen bu yeni dizayndan sonra ortam popülerlik düşkünü Cüneyt Özdemirgiller ve türevlerine kaldı. Sıklıkla Eyüp Can'ın fabrikasyon eşi Elif Şafak'lanıyorduk filan... Gazetenin eski tadı kalmamıştı yani.  Bir süre daha eklerinin hatrına almaya devam ettiysem de fazla sürmedi. Bunları daha önce Rol Modelleri & İkonlar'da da yazmıştım.)

  2005 yılı gibi bir zamandan itibaren de yıllarca Okan Bayülgen'in programlarında sabahlara dek daimi konuk olarak bulundu "Hakkı Baba", tatlı-sert bir huysuz yaşlı olarak. Özellikle Televizyon Makinası'nda televizyon şöhretini yakaladı. Ardından NTV'de Mirgün Cabas ile "Günlerin Getirdiği" programını sundu.  (2009)





• Blogumda bulunsun:
  Bir tv kanalında İslam peygamberi Hazreti Muhammed için "kabile şefi"  dediği için  "Hakkı Devrim özür dilesin" kampanyası başlatılmıştı.  O da "Kutsal değerlere hakaret edilmez!!!" timi  tarafından hizaya gelmek üzere aba altından sopa gösterilmeye maruz kalmıştı yani.  Yaşlılıktan yırttı biraz da...
  (Bu arada ansiklopedik tanım olarak Kureyş kabilesi mensubu ve yöneticisi olan bir adama "kabile şefi" denince İslam'ın hoşgörü dini olduğunu bir kez daha müşahade etmiş olduk.)




• Son zamanlarda ölünün arkasından (kötü) konuşmak ve nefret ruhunun her türlü meyvesini vermek gibi bir âdet oluştu. En son, yine bu sene Haziran ayı içerisinde vefat eden Yaşar Nuri Öztürk'ün ölümü ile ortalık küfür ve beddualar ile doldu. Kendi köşesinde sessiz sakin yazılar yazan, uzun zaman önce sağlık sorunları sebebiyle inzivaya çekilmiş insanlar hakkında bile öldükten sonra sosyal medyada yazılanları okuyunca hayretler içerisinde kalıyoruz,  değil ki Yaşar Nuri gibi bol tartışmalı isimler...
  Madem böyle tepki verilesi görüşleri-hareketleri varmış bu insanların,  sağlığında neden susmuşlar, neden sessiz kalmışlar? Mezardan "cevap hakkı"nı kullanması mümkün değil diye mi?
  Bu kadar kin, nefret, intikam duygusu ve fırsatçılık içerisinde olan insanların ne işi olur  din  ile  Allah  ile  veya gazetecilikle?





• ALINTILAR:
  
  Hakkı Devrim, özellikle dil konusunun üzerinde önemle duran biri idi. Bir gazeteci olarak yazılarında ve yayınlarında Türkçe ile Osmanlıca'dan kalma eski kelimelerin, deyimlerin hatalı kullanımlarına bolca yer verir,  demiştim yazının başında.
  Ölümünden sonra, internette bulabildiğim bazı söyleşilerinden çeşitli alıntılar paylaşıyorum bu kısımda:
  
  

Kürtler ve Kürtçe:

Osmanlı'dan beri Kürtlerle beraber savaşıp dövüşüyorsunuz.  Herkes terk edip gidiyor,  bir tek Kürtler kalıyor yanında.  Sonra savaş bitiyor. Ne yazıyorsun, "Ne Mutlu Türküm Diyene"...  Ee o zaman Kürt olan ne yapacak.

"Bu ülkede bir baba, devletin nüfus dairesine gidip (evladına) büyüklerine, tarihine, kültürüne uygun bir isim koymak istiyor. Ama buna izin verilmiyor. Ya buna gülmek bile ayıp. Bu nasıl bir ayıptır nasıl bir mantıktır."

"İnsanların en mukaddes yerleri dilleridir. Ama insanlar, kadınlara verdikleri önemi dillerine vermiyorlar. Bir insanı dilini konuşmaktan men etmek kadar büyük bir cinayet olabilir mi? Sadece Kürtlerin değil, Rum, Yahudi arkadaşlarımın da dillerini yasaklamaya kalktılar. 6-7 Eylül'de papazları sünnet etmeye kalktılar. Bütün bu hengâme içinde benim bir dil davam var, ama ümidim yok. (...) Bu asgari bir insan hakkıdır,  yaşamak hakkı kadar tabii bir haktır."
_"Ana dilde eğitim ülkeyi böler" diyenlere siz ne dersiniz?  (diye sorulmuş)
  "İsterse böler. Ben ne yapayım?"
  “Ülke benim için dilden daha önemli değil ki!”

Devlet adamlarına eleştiri:
"Bizim devlet adamlarımıza bakın, cehalet kokusundan yanlarına varılmıyor.  Konuşurlarken de kullandıkları kelimelerden anlıyorsunuz ki mantıklarında dünya meselelerinin netleşmesi diye bir durum yok."


Kadın-Bayan-Hanım  mı denecek tartışması hakkında:
"Bay ve Bayan, modernleşme hareketinin bir sonucu olarak dilimize girdi. Ama günlük hayatımızda yer edinmesi zor. Atatürk çok uğraştı bunun için. Ama İsmet İnönü'ye kabul ettirememişti. Bayan burada hem bekâr hem de evli hanımları tasvir etmek için ihtiyaç olarak dilimizde kalmaya devam ediyor. Tavsiyem, resmi tanımlarda mesela basketbol takımını anlatırken 'kız'; günlük hayatta 'hanım' veya 'kadın' kullanılmasıdır.  Ama evet;  bayanın yerine başka bir icat gerekiyor."
(Akşam'da Mehmet Özdoğan ile söyleşisinden, karıştırılan tartışmalı kelimeler üzerine notları da arşivde bulunsun:
 'Hassas' kelimeler kılavuzu)

"Evlilikte saadetin şartı nedir bilir misin? Bir aradayken de yalnız kalabilme mucizesini gerçekleştirebilmek.  Ben kadınımla böyleydim."

"Mensubu olduğumuz toplumda en güçlü kurum aile'dir"

gibi bir sözü de vardı Hakkı DEVRİM'in. Şimdi o yazısını bulamıyorum, ama anafikri şöyleydi diye hatırlıyorum:
"Siyaset, Merkez Bankası, ekonomi, silahlı kuvvetler filan değil; Türkiye'nin temeli  Aile'dir."

Gazete yöneticileri üzerinden medya eleştirisi:
"Türkiye'nin büyük işadamlarıyla siyasetçileri anlaşmış durumdalar. Artık gazetelerin başında kesinlikle gazeteciler yok. Büyük para sahipleri gazeteleri alıyor; gazetelerini satarak, reklam alarak ve hükümetin istediklerini yaparak daha çok para kazanıyor. Siyasi iktidarlar da emri altına aldığı gazetecileri kullanarak oy alıyor. Patronlar  gazetelerden  nüfuz ve para,  iktidarlarsa oy sağlıyor. Bu ikili anlaşma Türkiye'yi boğacaktır. Entelektüel takımı ise gazeteleri esnafa kaptırdığı için suçlu."

"Genel yayın yönetmenleri mesleğe sahip çıkmıyorlar. Meslekten ne bekleneceğini, idealinin ve görevinin ne olduğunu düşünen, bunları uygulayan yazı işleri müdürleri görmüyorum."

"Bugün gazeteler Türkiye'ye zarar vermekte. Hâlbuki Türkiye'de kamuoyunun kültürünü arttırma, zevklerini inceltme, zekâsını parlatma bakımından gazetelere fevkalade ihtiyaç var. Fakat bunu yapmıyorlar."


Aydın DOĞAN'ın kızları hakkında:
"Aydın Doğan hakkında belgesel yapmak istediklerini söyledi kızları. Parayla yapılan belgeseller sadece övgüdür, belgesel değil. Bu fikrin doğru olmadığını kendimi sevdirmeyen üslubumla söyledim. Daha sonra bir yazımda da, kendi kızımdan bahsettikten sonra "Kız sahibi olmak zor iş. Allah üç, dört kızı olanlara kolaylık versin" yazdım. Sanıyorum, neden bu.  ("Hakkı Bey yaptıklarınızı beğendiniz mi?" diye yakışıksız bir çıkış yapmış Aydın bey'in kızlarından biri, gazeteden kovulması ertesinde odasına çağırarak.)

RTE yorumu:
_Cihannüma köşeniz açık olsa, Erdoğan hakkında neler yazardınız?  (diye sorulmuş)
_Bunu hemen söylemem ama televizyon mülakatında karşıma gelse, "Tayyip Bey, siz talihli bir adam olduğunuzun farkında mısınız" derdim. "Talih olabilir, ama ben de çalışıyorum" derse,  "Çalışıyorsunuz ama sizin kadar talihli başvekil görmedim"  derdim.
Rakiplerine baksana.  Biri Kemal Kılıçdaroğlu, biri Devlet Bahçeli...
Bana da onları versen, ben de başvekil olurum. (Gülüyor)  Ne kadar saçma bir şey söylersen söyle, onlar daha saçmasını söylüyorlar. Erdoğan'ın karşısında hiçbir şey yok.


          Bu da CHP ile ilgili,  daha önce de bu blogda paylaştığım  (Kemal Kılıçdaroğlu'nun yeni başkan olduğu dönemde alıntıladığımda uğruna çok dışlanmalar ve alaylar yaşadığım, Kemalist zihinlerin bu vesileyle Hakkı Devrim'e de epey saydırmasına vesile olduğum)  bir yorumu:

"CHP gündemden düşeli bence 59 yıl geçiyor.  1950 CHP'nin sonuydu. Darılmayın, gücenmeyin! Zorla ayakta tutacağız diye, tarihî bir kuruluşu hortlağa döndürdünüz. Bu Onur (Öymen) belası aslında hayra alamet sayılır.  Zemini boşaltma kararına varın ki, sahici bir muhalefet de neşvünemâ  («gelişip büyüme»)  imkânı bulsun."

(Hakkı Devrim  -  CHP'den kime ne hayır gelir!  24 Kasım 2009 Salı - Radikal)

Vefatı sonrası,  Ayşe Arman'ın Instagram hesabından paylaştığı uzun nottan bir alıntı:

"Bende emeği olan insanlardandı, meslek hayatım boyunca pek çok kere (...) desteğini hiç esirgemedi.  Daha iyi olayım diye eleştirmek için de arardı,  iyi bir şey yaptığımda alkışlamak, "Aferin!" demek için de...  Harbi entelektüel oydu işte. Dürüst ve kendi gibiydi, lafını da esirgemezdi."

Ve son olarak, Okan Bayülgen'in Hakkı Devrim'i anlattığı bir telefon bağlantısının kaydını koyuyorum. Yavaş yavaş ortak hafızamızı kaybedip zamandan kayarken...
https://www.youtube.com/watch?v=LCx_kT0sdK8

2016,  gençler,  Hürriyet,  İslam,  Kemalizm,  kibir,  NTV,  Perihan Mağden,  popüler kültür

Türk Erkekleri

.
Ortalama Türk Erkeği  50-60 yaşına bile gelse;  karşı cinsten birine nasıl bakacağı, nasıl yaklaşacağı, nasıl konuşacağı konusunda sağlıklı bir yaklaşım sergileyemez.
Yani  "öyle gelir  öyle giderler",  yontulmadan...
Daha otobüste oturmayı öğrenemediler.
Şehirler arası yolculuk yapmayagörün.
Ne kadar orta yaş üstü kel adam varsa artık  o nasıl bir kaykılmadır,
o nasıl bir koltuğu arkaya yaslamadır yarabbi!

En pahalı otobüs seferleriyle gelip gidersiniz,  Rahat hatlara geçersiniz ama çare yok!  Adamın kellesi kucağınızda gidersiniz yine!
Servis yapılırken elinizdeki bardağı koyacağınız, önünüzdeki koltuk arkası sehpanız bile açılmaz,  o derece mağdursunuzdur artık!
('Kelle koltukta'  değil,  'Kelle kucakta'  hesabı...)
1 değil,  2 değil.

Diyelim servis memurunu çağırdınız.  ('Servis memuru',  eskinin 'Muavin'  lafının şimdilerdeki moda kullanımı.  Nasıl ki Sekreter oldu Yönetici asistanı,  aynı rötuşla muavinler de oldu Servis memuru.)
Neyse efendim,  muavine sorunu ilettiniz diyelim.
Alacağınız cevap ne olabilir?
_Sorun ikinizin arasında, beraber halledin.
Normal. Zira o da bir Türk erkeği.  (Gerçi adam ne yapsın yani! Öküzle öküz olacak hali yok herhalde.)

Hep mi manyakları buluyorum bilemiyorum ama bazı gözlemlerim var.
Türkiye'deki orta yaş üstü erkeklerde  ("babam yaşında adamlar" da diyebiliriz bu kitleye),  önemli cinsel sorunlar var bence.
İnsanın 50 yaşına gelip de hâlâ "karı-kıza" öküz gibi bakması, "göte kitlenmesi",  bakışlarıyla bu kadar tacizkâr ve rahatsız edici olması, kadın denen varlığı  cinsiyetinden sürekli rahatsız olacak şekilde gerebilmesi için baya bir negatif potansiyele sahip olması gerekir.
Ki Türk erkeklerinde tartışmasız bu potansiyelin maşallahı var.
...

Bir dönem çok modaydı;  her turizm sezonu açılışında gazetelerde yabancı uyruklu orospular "Türk erkekleri süper!" filan gibi bombalarla havuz başına konuk olurlardı.  "İş icabı profesyonel yaklaşımlar" diye düşünürdük.  Sonradan öğrendik ki meğer o röportajlar dahi rötuşlanıyormuş!  (Fotoşop misali)
Ayşe Arman,  Türkiye'de çalışan bir Rus fahişeyle söyleşi yapmıştı geçmişte (2003).  İlk defa orada biri çıktı dedi ki  "Her 3 Türk erkeğinden birinde cinsel sorun var ve kendini kanıtlamaya çalışıyor."
Neyse ki dünyada hangi mesleği yaparsa yapsın dürüst ve sansürsüz insanlar da var.

Eskilerden laf açılmışken...
Eskiden bu konular açılınca  "kadınların kaderi böyle"  denirdi.
Şimdi dünyanın gittikçe küçülmesiyle görülebiliyor ki, bütün dünyadaki erkekler ezici çoğunlukla öküz gibi davranmak zorunda değil.
Yine görülebiliyor ki,  bir kadın  tanımadığı bir erkeğin  (karşı cinsin) bakışlarından,  suçluluk duygusu hissetmeden de hoşlanabiliyor.
Tabi Türkiye'de bu örnekler nüfusa oranlandığında nadiren olur.


Erkekler ergen oluyor, evleniyor, koca oluyor, baba oluyor,  aile kuruyor, dede oluyor, torun-torba sahibi oluyor... Ama pek insan gibi olamıyor bu toplumda.
Kadın dersen bakire doğuyor, evleniyor, hamile kalıyor, anne oluyor, anâne oluyor...  Kaç tanesi cinsel orgazmı yaşayarak mezara giriyor, sevgiyi ne kadar biliyor dersen;  onu da hiç karıştırma!
Veya kaçımız kadınlığımızı ve kadınsı inceliklerimizi hissedebiliyoruz?
Önce ve her zaman bu öküz erkeklerin doyurulması gerekiyor zira.


Bu erkeklerin bir de  "ANNE"leri  var tabii,  aileleri var...
İşte bu aileler  erkek evlatlarına  "Hayır"ın anlamını,  "Hoş değil"in anlamını öğretmemiş/öğretemiyor.  Zaten öğretmek gibi bir meseleleri de yok görebildiğim kadarıyla...
Bu nasıl bir erkek çocuk sahibi olma arzusuysa artık,  "Afferim benim aslan oğluma!"  gazlaması  her eğitim düzeyindeki ailede değişmeyen ortak şeyler arasında her daim yerini garantiliyor.
Erkeğin kendisinde de öğrenme isteği ve becerisi olmayınca;  "Olmaz!" ne demek,  "Lütfen" ne demek,  "Rahatsız oluyorum" ne demek; bilmiyor,  anlamıyor.

Bilmedikleri gibi  hissedemiyorlar da...
Duyguları körelmiş.
Veya hep kördüler.
Öküz gibi yaşayıp gidiyorlar işte!
Onlar yontulacak ve bilenecek diye  kadınlar yaşarken ölüyor, diri diri mezara giriyor;  "saçmalardan seçmeler"den biraz daha hallice bir hayat yaşayıp kendilerini harcıyor.

Anadolu zaten hepten  "rengarenk efsaneleri olan saklı bir kutu ve bir hüzün yumağı".
Bakın ailenizdeki kadınlara.
Anneleriniz, anâneleriniz/babaneleriniz, teyzeleriniz, ablalarınız/kız kardeşleriniz...  Kaçı mutlu bu kadınların?  Kaçı mutlu olarak öldü?
Kaç tane mutlu evlilik var çevrenizde?


Cinsellik  insan bedeninin en temel ihtiyaçlarından biri.  Yeme-içme-giyinmeden sonra geliyor.  İnsanın içindeki yaşamsal itici güç.
Bizde bu güçten fazla güzellik çıkmadığı ortada.
Ortam tecavüzden,  tecavüz korkusundan,  çocuklara bulaşan sapıklardan  ve kadın cinayetlerinden geçilmiyor.
Yapan yaptığıyla kalıyor.  Böyle gelmiş böyle gidiyor.
(Arada sırada  Hüseyin Üzmez  gibi bir ayağı çukurda 70'likleri zebil edip toplum vicdanını rahatlatma perdelerini icra ediyorlar ki  milletin gazı alınsın.)

Bunların da etkisiyle,  dünyada menopoz sorunlarının en erken yaşandığı ülkelerden biriyizdir herhalde.  Zaten daha bedende başlamadan başlar o menopozlar Türk kadınında.
Ve kadınların çoğu erken tükenir bizde, erken yaşlanır, erken kesilir...
Neden?
Cinsellik bu topraklardaki en kökleşmiş sorunlu mevzu.
Daha otobüste insanca gidemiyoruz.  Kendi sokağımızda iç huzuruyla yürüyemiyoruz.
Geçenlerde bir gazetede okumuştum.  Almanya'da yaşayan Alman kadınlar,  Türk erkeklerinin bakışlarından rahatsız olup  sürekli yol değiştirmekten rahatsızmış.
Almanya'nın son yıllarda Türkiye'nin AB'ye girişinin önünü tıkamasında ve  karşı blokta yer almasında,  yaşadığı  her türden  kendi deneyimlerinin de payı vardır herhalde...


Bir arkadaşım kadınlığı tarif ederken şöyle demişti:
"Kaçımız dışarı çıkarken içimizden geçen,  o an istediğimiz şeyi giyebiliyoruz ki?  Aman erkek arkadaşım/sevgilim/kocam ne der, bununla aşağı mahalleden geçerken rahat olabilir miyim,  yukarı mahalledekiler laf atar mı,  ayıplanır yan gözle bakılır mıyım?..."

Kadınlık:  Korkular, kaygılar ve hep bir olamama, yarım kalma hali.

Ama olsun.  "Benim hâlâ umudum var"  diyerek teselli arıyoruz biz.


Tabii kadınlar da kendi savunma mekanizmaları  ve dinamiklerini oluşturuyor zamanla.  Öğrenmek zorundasın bir yerde.
Sisteme çabuk entegre olanlar,  erkeğin cüzdanına göre muamele veya ipleri eline alma hususunda uzmanlaşıyor.
Kimisi vücudunu kullanıyor,  kimisi aklını,  kimisi pohpohlayan  (bal damlayan)  dilini...  (Dilinde bal, elinde iğnesi eksik olmayan tipler:
en şirret kadın tiplerinden biri)

"Seks için kocasından para/bedel isteyen kadın"  haberini büyük bir gariplik varmış gibi sunuyor  kelaynak Türk medyası.  Türkiye gerçeklerine ve Anadolu topraklarına en az bir uzaylı kadar yabancı olduğu içindir muhtelemen.

Kimi kadınlar da ortamı gerdikçe geriyor.
Kiminin çenesiydi, derdiydi, isteğiydi, kaprisiydi, nazıydı derken... Adam kalpten gidiyor.
Kimisi kuzu görünümünde "gelin" geliyor aileye,  Dolunay'da  kurt kadına dönüşüveriyor  ve bir daha da geri dönüşemiyor filan...
Herkesin kendince bir  hayata tutunma/ayakta kalma yöntemi var.
Bendeniz de işte böyle,  kendimi en iyi ifade etme şeklim olan "yazarak"  bunu yapıyorum.   (canilecanan.com)

Gündemdekiler (Ağustos 2009)

.

Gündemdekiler Nisan 2009'da Hilmi Özkök'ün Ergenekon savcılarına ifade verdiğini yazmıştım. Temmuz ve Ağustos aylarında (yani 3. İddianamenin esamesi okunmaya başlandığından beri)  bu ifade verme mevzusu üzerine, daha önce Hilmi ÖZKÖK başlığında da belirttiğim gibi,  "Özkök güzellemeleri" yeniden başladı.

Ergenekon 3. İddianamesi'nin eklerinde, Özel Harekat Dairesi eski Başkanvekili  İbrahim Şahin'de ele geçirilen eylem planları, Şahin'in talimatları doğrultusunda oluşturulan S-1 timinin suikast yapacağı kişilere ait ayrıntılı bilgiler ve krokiler var. Hatırlarsanız İbrahim Şahin'in evinde bulunan krokilere dayanarak yapılan kazılarda, Ankara Gölbaşı'nda (kimilerine göre yalan ve uydurma bir peydahla)  çok sayıda askeri mühimmat ele geçirilmişti.
Belgelerdeki eylem planlardan birinin (Kazım Genç'e yönelik olanın) amacı şöyle not düşülmüş:  "Alevi-Sünni kavgası çıkarmak."


Bir süredir,  adına  KÜRT AÇILIMI  denen,  -şahsi düşünceme göre-
ne olduğu sağlıklı bir şekilde kamuoyuna yansıtıl(a)mayan bir şey dillendiriliyor sürekli.
25 senedir bitmeyen/bitiril(e)meyen bir savaş ve süregelen siyasi mücadele, bu kadar kısa sürede sonlandırılamaz.  Buna izin vermeyeceklerdir, diye düşünüyorum. Nitekim bir yerlerde bombabalar patlamaya ve şehit haberleri gelmeye başladı bile!   (bkz:  AF ve Terör)

Hükümeti eleştirme görevi olan muhalefet, kuru gürültüden öteye gidemiyor. İkiz kardeşler gibi olan MHP ve CHP'den biri  "Dağa çıkarız!" derken;  diğeri "Bunlar bizi çatışmaya götürür!"  diyor.

Ülke güvenliği ve huzur ortamından en çok kârlı çıkacağı düşünülen grup olan Zenginler kulübü TÜSİAD ise  barış ve açılım konusunda fevkalade çekimser. Bir zamanlar "Kürt raporları" hazırlatan bu örgütün şu anki başkanı (Aydın Doğan'ın kızı olan hanım, Arzuhan Doğan Yalçındağ),  "Kürt sorunu" bile diyemiyor;  "terör sorunu" diyor.  Ekonomi yorumları yapan bir yazar bu hali köşesinde şöyle yorumladı:
"Kürt açılımıyla Anadolu sermayesinin daha da güçlenmesinden büyük endişeye kapılıyorlar.  Doğu ve Güneydoğu'da fabrikalar çalışmaya başlayınca piyasada rekabetin artacağını ve yeni şartlarda rekabet edemeyeceklerini iyi biliyorlar.  Açıkçası açılımın kendilerini kapatmasından korkuyorlar."
(Süleyman Yaşar  -  21.08.2009, Taraf)



Bu ortamda, iki arada bir derede Sezen Aksu da tutup Başbakanlığı aradı ve Özel Kalem'e not bırakarak Kürt açılımını desteklediğini belirtti. Barışın karşısında olanlara mesajı: "İki cihanda da lekeli"  oldu.
Sonrasında o da nasibini aldı tabi.

Zülfü Livaneli de  "Fikir mi önemli,  o fikri kimin söylediği mi?...  AKP'nin her söylediğine gözü kapalı karşı mı çıkmalı?"  diye sordu.
Hemen o da nasibini aldı,  alıyor.
Benzerlerini, hem de çok ağır şekilde daha önce gördüğümüz sahneler yine tekrarlanıyor.  Demokrasi ve birey olma bilinci gelişmedikçe,  adı her ne olursa olsun,  perdeler hep aynı gördüğünüz gibi.

Halis Toprak  birkaç aydır çok dillerde.
71 yaşındaki adam kalkıp da 17'lik çıtırla evlenmeye kalkınca, bir de "tamamen duygusal" sebeplerle TMSF'nin ağındaysa,  böyle dillere düşer işte.
"Hüseyin Üzmez'den bunun ne farkı var!" diyen mi ararsın,  artık hepsinden var.
Bu arada Ayşe Arman kendisiyle şöyle bir söyleşi yapmış,  ben internetten belli bir bölümünü okudum.

Halis Toprak,  ticaret ve sanayi ile uğraşan adamlarda çokça görülen bir durumu ortaya koymuş aslında.  İslâm üzerinden yaptığı yorumlara ise burada hiç girmeyeyim.  Görünen köyü işaret etmek zevkli gelmiyor bana.



Olumsuz hava koşulları
Giresun ve Karadeniz'de sel felaketleri maddi zararın yanı sıra insan canı da alıyor. Başbakanımız Sayın RTE de çıkıyor; "Bentlere, barajlara laf söyletmem"  diyor.  İşte bu yüzden siyaseti sevmiyorum.  Kirli bir şey.



Benim de böyle şapkam vardı
Özel Harp Dairesi eski Başkanı Kemal Yamak'ın Ankara Kocatepe'deki cenaze töreni, emekli ve muvazzaf (görev başındaki) subayları bir araya getirdi.
Törende Ergenekon sanığı emekli Orgeneral Hurşit Tolon'un, Genelkurmay Başkanı İlker Başbuğ'a baktığı bir kare ilginçti.

Hilmi Özkök hakkında suç duyurusu
Hilmi Özkök, 2003 yılında MİT'in gönderdiği Ergenekon şeması hakkında araştırma yaptırmak yerine imha ederek görevini kötüye kullanmakla suçlanıyor. 1. Ergenekon Davası sanıklarından Kemal Kerinçsiz'in avukatlarınca Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilen suç duyurusu dilekçesinde Özkök'ün yargılanması isteniyor.

Hilmi Özkök bu gelişmeler karşısında, Fikret Bila ile yaptığı bir söyleşisinde şöyle diyordu:
"...Bir kuvvet komutanına, soruşturmayı başlatacak mahiyette bir şey olmadan (soruşturma) başlatamazsınız.
Bir de tuhafıma giden bir durum var. Savcılara 'Kuvvetli olmayan delillerle dava açıyorlar, insanları şaibe altında bırakıyorlar' diye kızan aynı kişiler, bana 'Kuvvetli olmayan belgelerle soruşturma açtırmadım' diye kızıyorlar. Bunun sebebini gerçekten çok merak ediyorum."
(19 Ağustos 2009,  Milliyet)



Ağzı olan konuşuyor
Garipoğlu'nun ananesi  Saadet Erol,  basın mensuplarıyla konuştu:

Bana,  "Cem'in yerini biliyor musunuz?  Onu en son ne zaman gördünüz? Cinayetten ne zaman haberiniz oldu?"  gibi sorular sordular. İfademde Cem'i görmediğimi söyledim. Ailenin onu sakladığı iddialarına katılmıyorum. Böyle bir şey olabilir mi? Mümkün değil. Cem parmak kadar çocuk, mümkün değil yapamaz.  Onun yaptığına inanmıyorum.
Biz onu kucağımıza oturtur severdik. Agresif bir çocuk değildi.  Benim sırtımı okşardı.
Fazla gezmeyi seven bir çocuk da değildi.

El insaf!  Bu memlekette böyle bir şey var.  Sen yapıyor ediyorsun, kan revan ortalık... Deliller bulunuyor,  fotoğraflar,  DNA'lar,  mühimmatlar...
Birileri hâlâ çıkıp diyor ki:  "Yok öyle bir şey!  Hepsi uydurma, iftira!"
Şimdi bu anane de çıkmış diyor ki, "Cem katiyyen yapmış olamaz. O melek gibi bir çocuktu, kucağımıza alıp severdik biz onu."
Hey yarabbim!  Herkes evladını kucağına alıp sever? Torununun DNA'sı bile tutmuş,  daha neyin avukatlığı bu  ben anlamıyorum ki!



İsrail
Aramızda kalsın, bazen İsrail'e çok benzediğimizi düşünüyorum. Aşağıdaki haberi okuduğumda yine öyle düşündüm:
İsrail Başbakan Yardımcısı ve Stratejiden Sorumlu Bakan olan Genelkurmay eski Başkanı Moşe Yaalon; solcuları, medyayı ve Amerikalıları kınadığı konuşmasında;  "Ülkeyi kurtarmak için, Batı Şeria'daki Yahudi yerleşimlerinin boşaltılması gerektiğini söyleyen Şimdi Barış Hareketi ve elitler gibi virüslerle uğraşmak gerektiğini ve bunların ülkeye verdikleri zararın çok büyük olduğunu"  belirtti.
Beri yandan İsrail ile farklarımız da var:
Bu yaklaşım politikacılarından tepki görürken; Başbakan Binyamin Netanyahu, Yaloon'un açıklamaları için "Kabul edilemez" dedi ve kendisini görüşmeye çağırdı.



Evrim tartışmaları
Habertürk:  Böyle bir kanal var-mış.
İnsanlar bu kanalı izler-miş.
Geçen hafta misafirlikte iken, bu kanalda Adnan Hoca denen zat ve birkaç toplama kişi ile evrimin tartışıldığı bir programa az buçuk tanık oldum. Benim için odayı terk etme zamanının gelmesi demekti bu.

Kendimi bildim bileli,  "tartışma" adı altında,  argo tabirle "laga luga yapmak" maksatlı yayınlardan tiksindim. Üstelik kravatlı gömlekli adamlar veya ciddi suratlarla bağıra çağıra reklam yapma devirleri, birinin balonunu parlatma çabaları, "Reha Muhtar ile Ateş Hattı" ve "Savaş Ay ile A Takımı" dönemlerinde çok popülerken bile mide bulandırıcıydı benim için.

Denk geldiğim  bahsetmiş olduğum yayını
Yiğit Bulut  yönetiyormuş.
Peki şimdi bu ne ola ki?
Soldaki ya da sağdaki...
Fark göremiyorum,  ya siz?

Sistem Eleştirisi
Türkiye'de pek olmayan bir şey. Olanın da sesi iyiden iyiye kısılıyor, hatta sökülüp atılıyor diyelim.  Yahut görmezden geliniyor,  yok sayılıyor.
Türkiye'de en fazla  "iktidardaki parti"  eleştiriliyor;  "sistem"  değil.
Sistemdeki yanlışlar,  açıklar ve kokuşmuşluklar değil.
Hiç kimse "disiplin, dürüstlük ve şeffaflık" konusundaki sistem açığını ifşa ediyor mu mesela?
Askeriye'nin siyaset içindeki konumunun nelere mâl olduğunu veya?
İslâm'ın yeni bir din olmadığından ve bir yenilik sunamayacağından filan?...
Hayır.  Varsa yoksa "kayıkçı kavgası".
Maşallah internet gençliği de bu konudaki yeteneklerini konuşturuyor,  fikirler çarpışıyor.   (Ağzı olan konuşuyor)   -->  #çene ishali


"Siz Erdoğan'ın Şemdinli konusundaki tutumunu eleştiren bir Deniz Baykal konuşması duydunuz mu?
Siz Erdoğan'ın  Avrupa Birliği kriterlerine boş veren İhale Yasası'nı çıkarmasını eleştiren muhalefet partisi gördünüz mü?
Onları eleştirmiyorlar,  çünkü o hamleler  'sistemi'  koruyordu.
...
Erdoğan'ın Kürt açılımına karşı çıkarken, "Kürt sorunu öyle çözülmez, böyle çözülür" deyip bir barış projesi ortaya koyan bir muhalefet partisine rastladınız mı?
Onlar  'çözüm yollarını'  tartışmıyorlar,  onlar çözüme karşı çıkıyorlar.
Çünkü istiyorlar ki bugünkü düzen devam etsin."
(Ahmet Altan  -  21 Ağustos 2009,  Taraf)


ÜNAL ÜNSAL:  (Emekli Büyükelçi)
"Bugüne kadar inkâr edilen Kürt kimliğinin artık saygı göreceğini vaat eden girişim başladı.  Film, kesildiği yerden tekrar başlıyor.  Çünkü bu vaat, 89 yıl önce, yani 1920 yılında bizzat M. Kemal Paşa tarafından Meclis kürsüsünde çok açık ifadelerle tekrar tekrar yapılmış bir vaat idi...

Savaşın ve kan dökülmesinin bitmemesi için var güçleriyle uğraşan demagog, dar kafalı, vizyondan nasipsiz ve vicdansız politikacılardan etkilenen insanlarımızın çoğu bu gerçekleri bilmiyor. Kurtuluş Savaşı'nı başarıya götüren milli birlik ruhunun hangi temeller üzerinde, hangi karşılıklı taahhütler sayesinde yaratılabildiğinden ve bugün karşı karşıya bulunduğumuz ağır bunalımın nereden kaynaklandığından habersizler.

Umutluyuz. Zira, ülkemizdeki cinnet halinin, ölümlerin ve yıkımın artık mutlaka sona erdirilmesi gerektiğine inananların sayısı hızla artıyor."
(20 Ağustos 2009,  Radikal)



Şehit haberleri
Elazığ'ın Karakoçan ilçesi Koçyiğitler Piyade Taburu'nda vatani görevini yapan 4 asker... Teğmen Mehmet Tümer, nöbette uyuduğu gerekçesiyle pimi çekilmiş el bombasını er İbrahim Öztürk'ün eline veriyor.  Sonuç:  4 şehit.
Muhalefet susuyor...  İktidar susuyor...  Medya her zamanki gibi:
Görmez,  duymaz,  konuşmaz  :(
Ve TSK... Ölenlerden bir gencin cenazesinde, Silahlı Kuvvetler adına Üsteğmen Murat Basten şöyle bir konuşma yapıyor.  Dikkat buyurunuz, ölüm sebebi ile şu söylenenlerin alakasına ekstra dikkat buyrunuz:

"Türkiye Cumhuriyeti devletini bölmeye ve parçalamaya kimsenin gücü yetmeyecektir. Buna heveslenenler tarih bilgisinden yoksun gafil ve hainlerdir. Kahraman şehidimizin kahraman ailesi acınızı sizlerle paylaşıyoruz. Biliniz ki o artık büyük Türk milletinin bağrında ve ay yıldızlı bayrağın gölgesinde rütbelerin en kutsal ve en şereflisi olan şehitlik mertebesinde ebediyete kadar yaşayacaktır."



İstanbul'a  3. köprü inşa edilecekmiş...
(Edit:  Ağustos 2016'da  Yavuz Sultan Selim Köprüsü açıldı.)



Kadın ve Heykel sorunu
Kars Belediye Başkanı Nevzat Bozkuş,  Belediye binası girişindeki iki kadın heykelini  "Devlet dairesi önüne kadın heykeli yakışmaz"  diyerek kaldırtmış.

Yorum: Birileri bu haber üzerine gene "AKP'ye yuh!" naraları çekmeye başladı.  Bu,  işin kolay yanı tabii.  Sıkıyorsa ona oy veren kesime,  ve daha da mühimi halka çevir oklarını? Köylülüğe, cehalete, sinmişliğe çevir. Bu kadar okuyup eğitim görüp bu kadar kafayı kuma gömercesine yaşamaya çevir. Dünyadan bîhaber olmaya...
(Ayrıca kadın figürüne,  sosyal hayat içerisinde  heykelken/cansızken bile katlanamayan bir millet:  Türkler.  Başlıbaşına bir mevzu!)



Nuriş kardeşler  yine gündemde!  Memleket ne halde?
Karagümrük Çetesi  diye bilinen grubun lideri olan bu iki kardeşin,  Sabancı Cinayeti'nin faillerinden Mustafa Duyar'ı öldürttüğü söyleniyor. Kendileri de bunu açıkça itiraf etti.
Meğerse Mustafa Duyar'ın işi bittikten sonra, onu temizleyen kendilerinin de işi bitsin diye,  Çakıcı'nın adamlarıyla aynı hapishaneye konup  bir anlamda
"iti ite kırdırma"  planı güdülmüş.  Ama olmamış bir şekilde...
Bu iki kardeşi hasımlarıyla aynı hapishanede buluşturansa,  son zamanlarda çok meşhur olan HSYK (Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu) üyesi (ve eskiden Yargıtay üyesi olan)  Ali Suat Ertosun.



Los Angeles Adli Tıp Kurumu,  25 Haziran 2009'da  hayatını kaybeden  Michael Jackson'ın  kesin ölüm nedenini açıkladı:
Uykusuzluk tedavisinde kullandığı çok güçlü anestezi ilacı propofol ve sakinleştirici lorazepamden zehirlenme.

---Maalesef  20 etiket sınırlamasından ötürü yazının pek çok etiketini elemek zorunda kaldım.  Aramalarda eksik sonuç çıkarıp geriye dönük arşiv taramasında sorun yaratsa da,  şunlara yer açamadım:

Altanlar, belediye, Bilim, Cananlar, canilecanan çelişki, çene ishali, Doğan, evlilik, Garipoğlu, hava, hukuk, Jackson, mafya, makale, medya, popüler kültür, sorular, şehit, RTE, Taraf, Toprak, Türkler, 2016

Gündemdekiler (Temmuz 2009)

İdil Biret  ve  Topkapı Sarayı gerginliği!
Bir grup Alperen midir nedir işte o evrimleşmesini tamamlayamamış Türk insanları, "Leyn! Topkapı'daki bir gecede  bu içimizdeki gavurlar içki mi içiyorlarkine!! Breee Heeyyyytt!" diyerekten mekanı bastı. Tarihimizdeki sıradanlaşmış tepkilerden biri sonuçta.

Asıl tuhaf olan,  ne  İdil Biret  dünki piyanist,  ne  Topkapı Sarayı  dünki bina,
ne de bu tarz resitallerde içki sunulması... Peki öyleyse nerden çıktı şimdi bu "eski köye yeni adet tepkilenmesi"?
Şimdi buna da salt "AKP" diyen çıkar, kesin eminim. Bunu diyecek olanların çoğunun 12 Eylül öncesi kanlı olaylardan da haberi yoktur. İşsiz, avare gençliği milliyetçiliğin böyle abartılı ve yanlı/kanlı boyutlarına yönlendirenlerden de...  Bu şekilde bizde ne  Yasin Hayal gibiler eksik olur, ne 6/7 Eylül çapulcuları... Sonradan da nasılsa "Batı bizi karıştırdı" deyip çıkıverirsiniz işin içinden her zaman yaptığınız gibi.

Birileri belli ki gene "dinci-laik,  ilerici gerici cepheleşmesi"ni alevlendirmek ve bundan nemalanmak; ayrıca reytingli haberler yapmak için bu evrimleşmesini tamamlayamamış insan grubunu fitillemiş. Eh, bu grup da mütematiyen fitil arıyor zaten! En insani duygular bile onlar için birer fitile dönüşebiliyor.

Bu olay hakkındaki bir Murat Belge yazısından alıntı yapıyorum:

"Dünya bir Türk'ü Alperen Ocakları Başkanı olduğu zaman bilmez. İdil Biret, Orhan Pamuk, Yaşar Kemal, Nâzım Hikmet olduğu zaman bilir. Bu eylemi yapanların bu gibi insanlara derin düşmanlığının nedeni de kısmen budur zaten."   (14 Temmuz 2009,  Taraf)

Neyse ki olay yerinde olan Kültür Bakanı  Ertuğrul Günay  konser basanlar için "İlkel yaratıklar" dedi.  Ne var ki  (sol siyasetten AKP saflarına geçmiş birkaç sayılı kişi haricinde),  AKP'den olaya net bir tepki gelmedi gibi.  Bu da Ak Parti'nin çıkmazlarından biri işte.
(Eh! Bu ülkeyi  bu zamanda AKP'ye mahkum edenler utansın.)



AKP belediyelerinin ezan sesini yükseltmesi
Son günlerde gündelik sohbetlerde, ev ziyaretlerinde dile gelen bir konu.  AKP belediyeleri ezan sesini arttırıyor.  Terminal, garaj, alt geçitler gibi alanlarda ek hoparlörlerle açık, yarı-kapalı, kapalı tüm alanlara sesi yayıyor. Evi camiye yakın olanlar daha fazla şikayetçi, doğal olarak.

O değil de asıl tuhaf olan bu ülkedeki siyasi zıtlaşma hâli:
CHP ve CHP'liler her zamanki köhne eleştirilerini yinelerken,  AKP belediyeleri de ezan sesini yükselterek onlara hareket mi çekiyor nedir? Sonuçta biz millet olarak  olgunlaşmadan yaşlanmış bireylerden oluştuğumuzdan, siyasetimiz de bu üslupla yapılmakta.




YÖK'te ne var  ne yok?

Şimdi güzel insanlar. YÖK bu ülkede üniversitelerin bastırılması amacıyla 12 Eylül sürecinde oluşturulmuş bir sistem. Bu kadar üniversitemiz olmasına rağmen bilim dünyasına ve insanlığa anlamlı bir katkı yapılamamış olmasının garantörlüğünü üstlenen bir kurum. AKP gelince başına atanan güzide insanlarca buna bir misyon daha eklendi:
"Üniversitelerin gericileştirilmesi ve ticarileştirilmesi."

Tabii sistemli olarak da kadrolaştıklarından,  Mart 2009'daki Tübitak Darwin kapağı gibi olaylar sıradanlaşıyor.

Yanda  Salih Memecan'ın  bu ay içinde yapmış olduğu bir karikatür var.  Kimileri gene köpürdü tabii...
Bence Deniz Baykal'a da bu kadar yüklenmemek lazım.  Sorun kişisel değil, partisinin ve Kemalistlerin hali böyle zira.

"Herkes aptal,  bir kendileri akıllı" olduklarından mıdır nedir; uyku rehavetinden bir türlü kurtulamıyorlar.





Hrant Dink Davası,   Ergenekon'dan bile daha karışık şeyler barındırıyor sanırım.  Ergenekon'da bol yıldızlı askerleri dahi  ucundan da olsa sorgulayıp yargılayabilen hukuk,  Dink davasının 2. senesinde bile zanlıları kaçırmakla meşgul.  Trabzon Emniyet Müdürlüğü'nden tutun da  zamanında Dink'i tehdit eden MİT görevlilerine kadar neredeyse hepsi terfi ettirildi.  En son  Celalettin Cerrah  kalmıştı,  onu da vali yaptılar yakın zaman önce biliyorsunuz.

Ümit Kıvanç,  "Karşınıza o çıkacak,  sakın şaşırmayın"  başlıklı yazısında:
2 senedir Hrant Dink davasında,  üstelik suçlular da ortada olmasına rağmen bir arpa boyu yol alınamadığını hatırlatmış,  olayla alakalı Cerrahların Merrahların sürekli terfi ettirilerek makamlarının korunduğunu söylemiş ve:
"Katili  ve  avenesi  üç-beş günde yakalanan bir cinayetin davası,  nasıl oluyor da iki yıl sürüm sürüm süründürülüyor?  Sağa sola,  derine hiçbir adım atılmadan?  Niye acaba?
...
Darbe komplolarıyla, cuntalarla, Ergenekon'la uğraşıyoruz.  Sahiden büyük işler.  Ama şu devlet memurlarına şu basit soruları soramıyoruz.
Tuhaf değil mi?"
diye sormuş.   (8 Temmuz 2009, Taraf)

Uğur Dündar ve Star Haber ekibi  artık o kadar yoldan çıktı ki!
Murat Bardakçı'ya  "büyük tarihçi"  filan demeye başladılar.  Nereden mezun olmuş, nerede yetişmiş, hangi saygınlık kazandıran çalışmalarda bulunmuş belli değil ama böyle bir BÜYÜK ADAMIMIZ da oldu son yıllarda.



Münevver Karabulut cinayeti karmakarışık!

Şimdi de Adli Tıp'ta inceleme yapılan yerde  daha önce yatan hastanın spermleri mi yanlışlıkla bulaşmış ne?
Şaka gibi!  Milleti aptal yerine koymada son nokta!
İnanamıyorum, bu kurumun başında kim var?  Hala nasıl orada kalabiliyor?  Bu nasıl oluyor?

[Adli Tıp Kurumu'ndaki  rahatsız edici yapılanmalar  ulusalcı  Kemal Alemdaroğlu  zamanlarında yapılmıştı deniyor.  Aynı Adli Tıp Kurumu,  İbrahim Şahin gibi  Susurluk sanıklarına  "Hafızasını kaybetmiştir"  raporları vermekle meşguldü o dönemlerde  (bkz).  Balık hafızalı topluma duyurulur.]

"Olay mahaline gelen polisin,  Cem Garipoğlu'nun kaçmasına müsaade ettiği" yönünde bir iddia da ortaya atıldı.  Aslına bakarsanız bu Münevver K. olayı bana Dedemanların torunun öldürülmesi vakasını hatırlatıyor.  O olayda, Dedemanların torunu Bilkentli  Umut Önal (Dedeman),  bir mafya liderinin oğlu olan okul arkadaşı tarafından vurulmuştu.  Ki onda da bir ceza çıkmadı. O gün olay yerine gelen polisler öyle güzel bir temizlik yapmışlar ki,  Adli Tıp'pa pek bir şey kalmamış zaten.  Ona rağmen çelişkili raporların ardı arkası kesilmedi.  Dönemin Emniyet Müdürü  Necdet Menzir'i  de suçladı sonradan anne Nazire Dedeman...

Yani uzun lafın kısası;  pisliklerin üzerine giderek,  yanlış yapan sorumlu yöneticileri cezalandırmadıkça  benzer olaylar belli aralıklarla tekrarlanıyor, failli meçhullar çoğalıyor.



Bir keşmekeş de  Hüseyin Üzmez  vakası. Geçenlerde bir resmini gördüm gazetede  ve
o kadar acıdım ki,  inanabiliyor musunuz? Hüseyin Üzmez'e acıdım, adam için üzüldüm. Peki neden?
Bir suç işlendiyse eğer, bunun bir sağlık raporu filan da gerekiyorsa mahkemesinde, o raporlar her ne ise artık tamamlanır teslim edilir, mahkeme de yasalar ve adalet penceresinden kararını verir.  Zanlı suçlu bulunursa cezasını çeker.
Olay kapanır.

Peki Hüseyin Üzmez olayında ne oluyor?
Bilmem kaçıncı rapordayız,  hepsi de birbiriyle çelişiyor!  Adam bakıyorsun bir içeride, bir dışarıda!  Yani aslında ne içerde ne dışarda!  Suçluysa eğer neden salıyorsunuz bu adamı, neden serbest?  Suçsuzsa peki neden oyuna döndürdünüz bu işi?
Bir insanı asmaya götürürken bile bu kadar onuruyla oynamamak lazım.  Kim olursa olsun.  Çünkü o noktada toplum vicdanı  ve  toplum hafızasının ırzına geçiliyor.



Hükümet Sözcüsü,  Devlet Bakanı  ve  Başbakan Yardımcısı Cemil Çiçek,  askere sivil yargı yolunu açan yasanın Anayasa'ya aykırı olduğunu ifade eden Yargıtay Başkanı  Hasan Gerçeker'e  sert çıkarak
"Bir demokratik ülkede yargı başkanlarının, siyasetçiler gibi her mikrofon uzatıldığında konuşma yapmaması gerekir. Bu doğru değildir"  dedi.
Şimdi haber bu:  (bkz)
Yargıtay Başkanı da çıktı dedi ki:
"Doğru bildiğimi söyleyeceğim."

Hep diyorum, daha önce de yazmıştım. Bu ülkede bir  çene ishali  sorunu var. İnsanlar susmayı bilmiyor. Nerede konuşacağını, nerede susacağını bilmiyor. Sıradan vatandaşın gene özrü bulunur;  ama devletin başındaki insanlarda bu zaafiyet büyük sorunlara neden oluyor. Onun için de her kurum kafasına göre takılıyor.  Bir vücutta organlar beynin kontrolünden çıkarsa ne olur?  İşte Türkiye'de de olan o.  TSK'sı ayrı bir şey diyor,  Başbakanı ayrı,  YÖK'ü ayrı, RTÜK'ü ayrı,  Adli Tıbbı ayrı... Hukuku ise apayrı!
Kavgaları bile çocukça!
Ama hepsinin asıl derdi ortak:
Egemenlik mücadelesi  ve  pastadan daha çok pay alma yarışı.
(Kayıkçı kavgası)



Ergenekon savcısı  Zekeriya ÖZ'ü  görevinden almaya çalışıyorlarmış. Amman yeter ki askerlerimiz sorgulanmasın! Sıradan vatandaş için yapılıyor zaten bu ülkede yasalar öyle değil mi?  Garipoğullarına filan, mafyalara, dokunulmazlık zırhı altında gizli işler yapan siyasetçilere,  Ağar'lara,  mal varlıklarının kaynağı şaibeli Çiller'lere,  müthiş belediyeci ve belediye borçlar şampiyonu Gökçek'lere bir şey oluyor mu? Olmuyor.  Eh, öyleyse hikmeti kendinden menkul askerlerimize de bir şey olmasın.

Burada bir nefes alıp, denge adına  ve  TSK'yı yıpratmaya çalışan odaklar arasında olmamak adına, bir de öteki yandan bakmaya çalışıyorum meseleye. Ancak ne var ki gördüğüm tablo demokrasi adına hoş değil.  Zaten tam da bu anlayışlar  12 Eylül'ü ve  (dindarlaşma demiyorum bakın)  dincileşmeyi başlattı bu ülkede.
Ayrıca TSK'nın,  içindeki suça karışmış kişileri bu kadar savunması da dikkat çekici  ve  yıpratıcı olabiliyor.  Şu noktada avare CHP'liler  (gelişmelerden bîhaber,  1900'lerin başlarına fikirlerini mumyalatmış olanlar)  haricinde çıkıp da aklı başında kimse  "Ergenekon diye bişey yoktur"  diyemeyeceğinden;
bari görevini yapanları sürelim ki Susurluk gibi kazasız belasız yolumuza devam edelim diyorlar muhtemelen.  Zaten bu ülkenin harcı da böyle atılagelmiş anladığım kadarıyla.



YouTube'dan sonra  şimdi de Google
"Türkiye'de erişimi yasaklanan video paylaşım sitesi YouTube'un ardından, Atatürk'ün kişilik haklarına ve manevi şahsiyetine ağır hakaretler içerdiği öne sürülen bir site nedeniyle,  arama motoru Google da kapanma tehlikesiyle karşı karşıya.
Paylaşım sitesi YouTube'a erişim,  Atatürk'e hakaret içeren görüntüler bulunduğu gerekçesiyle süresiz olarak yasaklanmıştı. Ankara Basın Savcılığı, Atatürk'e hakaret içeren görüntülerin sadece Türkiye veri tabanında kaldırıldığı gerekçesiyle erişime izin vermemişti. Birkaç ay önce de Google'ı mahkemeye vermişler.
Yakında orası da  Kemalist bir savcı-yargıç çalışmasıyla kapatılırsa şaşırmamak lazım.



Tunceli'de askeri kışlada geceyarısı bir asker cinnet geçirdi.  Koğuştaki arkadaşlarından sonra kendisine de silahla ateş ederek kanlı bir tablo yarattı. Cinnet sebebi henüz bilinmiyor. Hakkari Yüksekova'da bulunan bir kışlada ise mühimmat patlaması sonucu 4 asker hayatını kaybetti.

Havalar bozdu.  Yağmurlar yağıyor,  seller akıyor.
Ordu'nun bazı ilçelerinde yanlış bent yapımlarının da etkisiyle dereler taştı, heyelanlar oldu ve tabii ki ölümler... Eh, bu ülkede  nüfus planlaması  böyle sağlanıyor kuzucuklarım.  Siz doğurun hane başına en az 3'er evlat.  Zaten trafikte gitmiyorsa askerde gidiyor,  o da değilse böyle felaketlerde,  maganda kurşunu filan...  Hastanede yanlış teşhis filan da konmadıysa öyle kalanlar kalıyor.





Geçen ay unutmuşum.  Şöyle bir açıklaması olmuş  Toktamış Ateş'in:

"Bakan olma hevesiyle darbe girişimine katılmak isteyenler oldu. Özgürlükten yana tavır koyması gereken bazı akademisyenler, darbe sonrasında kurulacak hükümette bakan olabilmek için sürece destek verdi. Bakanlık, üst düzey görev bekleyenler vardı. Bir takım isimlerin birilerine yaranmak için neler önerdiğini, ne tür toplantılar yaptıkları ortaya çıktı. Ergenekon diye isimlendirilen davanın iddianamesine bakıldığında zaten bunların kim olduğu görülür."

Ergenekon iddianamesine giren  Mustafa Balbay'a  ait günlüklerde,  Şener Eruygur'a atfen  bazı rektörlerin darbe için çok heyecanlı oldukları vurgulanmıştı.  İddianamedeki telefon kayıtlarında da İstanbul Üniversitesi eski Rektörü  Kemal Alemdaroğlu'nun  "Kansız olmaz. Darbe lazım"  dediği ortaya çıkmıştı.
(Biliyorsunuz zamanında  Alemdaroğlu ve Nur Serter  İstanbul Üniversitesi yönetimindeyken  -ikna odaları vs zamanları-,  Toktamış Ateş ve bazı önemli, değerli akademisyenler  üniversiteden baskılar nedeniyle ayrılma kararı almışlardı.)



Nedir bizim bu ineklerden çektiğimiz Allah aşkına?
Yunanistan sınırından ülkemize giren 1 inek konusunda bir aya yakındır Yunan makamlarından ses çıkmayınca bu mevzu da bir gerginliğe  dönüştü :)

Ve bir de  Ayşe ARMAN  var tabii ki.  Bir soyundu dergilere haber oldu,
bir kapandı ortamlara aktı gündem oldu...
Arman'ı severim.  Egosantrik ve seks takıntılıdır ama ilginç röportajları vardır, farklı sorular sorar.  Eğlencelidir.  Ne var ki asıl sorun bu ülkenin medyasında. Bilinçli veya bilinçsizce  sadece Arman tarzı gazeteciliği pompalayarak büyük bir baltalama içerisindeler.  Tabii  "Okurun ve okumuş-yazmış kesimin durumu ne ki?  Böyle talebe böyle arz"  derseniz,  ona da eyvallah.


Tam bitti derken bir de  sıcak gelişme:
"İkinci Ergenekon davası kapsamında tutuklu bulunan  emekli Albay
Arif Doğan'ın,  sağlık sorunları nedeniyle tahliye edildiği bildirildi."

Gündemdekiler (Nisan 2009)-3

Bu Nisan ayının olaylarını da yaz yaz bitiremedik doğrusu  ;)
Şimdi kısa kısa yeni gelişmelere bakalım:

Nisan'da havalar bir sanki bahar gibi oldu kazaklar kalktı,
bir sürekli yağmurlar yağdı.
Sonra hava bir anda soğudu,  kaldırılan montlar tekrardan çıkarıldı. Yağış durumu güzeldi. Ekinlerin ve bazı bölgelerdeki mahsulün iki katına çıkacağı söyleniyor.


Özkök'ten sekiz saatlik Ergenekon ifadesi: Genelkurmay eski Başkanı Hilmi Özkök,  İzmir'de Ergenekon savcılarının sorularını tanık sıfatıyla yanıtladı.  Soruşturma ve dava devam ettiği için içerik hakkında bilgi vermeyen Özkök,  objektif davrandığını söyledi.

Katil zanlısı Cem Garipoğlu'nun babası Mehmet Nida Garipoğlu tutuklandı.
İstanbul'daki kanlı Münevver Karabulut cinayetinde flaş bir gelişme yaşandı.
Nida Garipoğlu'nun elbisesinde bulunan kan lekesinin Münevver Karabulut'un kanı ile eşleştiği tespit edildi.

"Cinayete iştirak ettiği"  iddiasıyla  Polis tarafından İstanbul Adliyesi'ne getirilen baba,  savcılık sorgusunun ardından sevk edildiği  İstanbul 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nce tutuklanarak cezaevine gönderildi.

Bu arada Ayşe Arman,  Münevver Karabulut cinayeti ile ilgili bir yazı yazdı:    "Sizin çocuğunuzun kafası çöpten çıksa n’apardınız?"
Bu yazı nette epey ilgi buldu, tartışıldı.  Celalettin Cerrah'ın dava hakkındaki yanıtları ve kanlı olaylar karşısındaki genel tavrı sebebiyle "Celalettin Cerrah görevden ayrılsın kampanyası"  başlatıldı.



Necmettin Erbakan'ın  cezası ve siyasi yasakları kalktı.
Hasta ve yaşlı Erbakan İslam ülkeleri ziyaretlerine İran'dan başladı.
(bkz:  ERBAKAN)

Taraf gazetesi yazarı  Rasim Ozan Kütahyalı  Alperenler'den dayak yemiş...



İlker Başbuğ kendisinden beklenen açıklamayı yaptı ve Ergenekon kazılarında bulunan silah + cephanelerin TSK'ya ait olmadığını belirtti.
"Boş law silahını kim gömer?"  diye bir soru da yöneltmiş kendileri.


Adalet eski bakanlarından Hikmet Sami Türk'e suikast girişiminde bulunuldu. Eski bakan yara almadan kurtuldu.

RTE,  Obama'ya  (Ermeni Soykırımı üzerine)  24 Nisan 2009 tarihli konuşması sebebiyle sert çıkmış.
RTE'nin sert çıktığı ifadeleri  (Yorumsuz)  şöyle:

_Okşanacak ülke değiliz.
_Türkiye el bebek gül bebek okşanacak  veya aldatılacak bir ülke değildir.
_İlgisiz ülkeler durumdan vazife çıkartmaktan vazgeçsin.

Bunlar da ayın ilginç haberleri:

* Antalya'daki kadınlar,  kendi semtlerinde bir  Kadın Sığınma Evi  açılmasına tepki gösterdi ve gösteri yürüyüşü yaptı.  Huzurlarının bozulacağı iddiasıyla...

* İstanbul Valisi Muammer Güler  ve  Emniyet Müdürü Celalettin Cerrah:

Beraber bir basın toplantısı düzenleyen bu ayrılmaz ikili, "Bostancı'da üç kişinin ölümü, yedi kişinin yaralanmasıyla sonuçlanan ev baskınında güvenlik zaafiyeti olduğu iddiasını reddetti ve operasyonun şahane bir biçimde gerçekleştiğini"  belirtti.

Uzun süredir izlenen bir örgüt üyesinin yakalanması amacıyla başlatılan  ve
'6 saat süren' operasyonda:  1 emniyet amiri,  "Ne oluyor?" diye bakınırken vurulan çevredeki 1 genç  ve başlangıçta sağ olarak ele geçirilmek istenen zanlı öldü.  1 gazeteci ve 7 polis de yaralandı.

Zanlı sokakta yalnızken yakalanabileceği halde  evinin basılması,  güvenlik şeridinin yakınında yüzlerce meraklının birikmesine izin verilmesi  ve şeridin geç kurulması,  olayı izleyen sade vatandaşlardan birinin vurulması, apartmanın operasyon öncesinde boşaltılmaması,  binanın elektrik ve doğalgazının kesilmemesi gibi gerekçelerle basında operasyon eleştirilmişti.
(bkz:  NTV 1  ve  2)

* Tarık Akan  büyük bir şaşkınlık yaşattı bu ay içinde bana. 12 Eylül'de şahit olduğu ve yaşadığı işkenceler ile baskıları yazdığı "Anne Kafamda Bit Var" kitabını okumuş ve çok etkilenmiş biriyim. Yalın ve akıcı bir anlatımla, 80 darbesini ve dönemin hapishane koşullarını aktarmıştı. Ben de biyografi tarzı eserleri seven biriydim. Lakin bugün aynı Tarık Akan'ın kalkıp bir zamanlar bütün doğallığıyla eleştirdiklerini pamuklara sarması?...
Ne bileyim,  tuhafıma gitti işte.

• Tüm Nisan gündemi için bakınız:   Nisan 2009  Gündem

.