Kentsel Çöküş

Son Maraş depremi (*) olduğunda  utanmadan çözümün  "kentsel dönüşüm"  olduğunu yazanlar vardı sosyal medyada.
Bu kadar utanmazlık, ahlâksızlık ve radikal particilik benim ne anlayabileceğim ne onaylayabileceğim bir şey.

TRT'de deprem bölgesinde, hem de canlı yayın sırasında gelen ikinci yıkımlı depremde ekranda gördüğümüz şey;  20 katlı binanın,  hemen yanındaki yıkılmadan depremden çıkabilmiş diğer yüksek binanın üstüne devrilerek anında onu yıktığı idi. Deprem sırasında kaldırımda veya yoldan geçen araçlar içinde olup üstüne çöken binaların altında can verenler de oldu.

(*) 6 Şubat 2023 tarihli Kahramanmaraş depremlerinde resmi rakamlara göre en az 50 bin Türk vatandaşı hayatını kaybetmişti.

"Kentsel dönüşüm" diye büyükşehirlerde 7-9 katlı (hem de yeni) binaları yıkıp,  bahçedeki ağaçları söküp,  bahçe alanını neredeyse yok edecek kadar daraltarak dip dibe 15-20 katlı bina yapmanın meâli depreme dayanıklı yapılaşma olmuyor. Aynı şehirde aynı mahallede aynı deprem sonrası eski binalar kalırken, yeni yapılan binada büyük hasar ve ölüm çıkabiliyor. Yani çözüm eskileri yıkıp yenilerini yapalım meselesi değil özünde.

Ayrıca şehrin merkezindeki 40 seneden fazla ömürlü apartmanlara dokunmazken;  yeni gelişen emlak değeri yüksek bölgelerdeki on yılı bulmamış yaştaki binaları yıkıp yerine dip dibe, göksel hapishane manzaralı ev yapma haline  "kentsel dönüşüm"  deyip büyükşehirleri çirkinden daha çirkine dönüştürmeyi görev bilmek de modern şehircilik olmuyor.

Fikirtepe, İstanbul

Dip dibe, birbirinin salonunun içine bakmalı evlerde aile olarak veya bir kadın olarak tek başına yaşamanın zorluğu ve bunun getirdiği psikolojik gerginliği ise belki başka bir yazımda açarım. Dip dibe dizili bu ucubelerde yaşamanın, insanların derinliklerine ve şahsiyetlerine zarar verdiğini, bayağılığı norm haline getirdiğini ise zaten yıllardır yazıyorum.

“Çünkü her türlü zararlı şeyin bir kökü para sevgisidir.”
(1. Timoteos 6:10)

“Siz hem Tanrı'ya  hem de paraya kulluk edemezsiniz.”
(Luka 16:13)

Meltem CUMBUL

Kendisini 90'larda TRT'deki yabancı müzik programlarından hatırlıyoruz. Ömer Karacan'ın hazırladığı programlarda genç ve enerjik, neşeli ve yapay durmayan bir sunuculuk yapıyordu. Kendine has bir aurası vardı, cıvıl cıvıldı.  Eh, o yıllarda televizyona çıkan herkesi zaten seviyor bağrımıza basıyorduk, alternatif yok malum.  Ne internet var  ne de TRT'den başka kanal...

Müzik programlarından sonra bir süre ortalarda görünmedi,  adeta ortadan kayboldu. Derken genç pop şarkıcısı Burak Kut'la çıkmaya başladı  (hem de 4 yıl deniyor!).  1998'de Seninleyim isimli bir albüm çıkardı.  İlerleyen zamanlarda onu dizi filmlerde,  bir iki sinema filminde filan da gördük.
Memoli (Mehmet Ali Alabora) ile başrollerini paylaştığı  'Yılan Hikayesi' (Kanal D)  dizisiyle çoklarınca tanınır olmuştu.  Şener Şen ve Timuçin Esen ile  Gönül Yarası'nda oynadı  (2005),  Yavuz Turgul  gibi ünlü bir yönetmenle çalıştı.  Bir aralar Amerika'da da uzunca kaldı ama çıkmadı galiba oralardan birşey.  Onun dışında çeşitli aşklarıyla kendisinden söz edildi.   (Akrep kadını)

Son günlerde yaşanan bir olay yüzünden adı şu aralar bolca gündemde.
Olay nedir?  Kısaca bakalım:

Memleketimizde,  'Uluslararası Adana Film Festivali'  diye bir sinema ödül töreni varmış.  Bunun 24.sünde (ben daha yeni duydum adını, oysa neredeyse çeyrek asırdır veriliyormuş bu ödül, hayret!) ödül gecesi sunucusu olarak   Ayşe Arman  ve   Meltem Cumbul   seçilmiş.
İki pop şahsiyet, biri sarışın öbürü kumral, yoz mu yoz dünyalarında karşılıklı bu pek mühim olayı icra ederken,  -spontane (kendiliğinden, o anda gelişen) mi  yoksa önceden kurgulu mu bilinmez-  bir olay patlatıvermiş birden Meltem hanım.
    Siyah-beyaz teknikle çektiği "Buğday" filmi ile En İyi Yönetmen Ödülü'nü kazanan Semih Kaplanoğlu, ödülünü almak için sahneye çıktığı sırada,  uzattığı eline karşılık vermeyen Meltem Cumbul aniden geri çekilip sırtını dönmüş.  Yani 'güzel sunucu' yönetmen beyin elini sıkmamış.

Epey laf ve tartışma döndü tabii bu konuda, bazı çevrelerde... Siyasi sebepler öne sürülüyor,  partici yorumlamalar dönüyor.  Semih bey iktidara yakın çevrelerin konularını işliyormuş da, Meltem hanım özgür kızmış da vesaire vesaire... İncir çekirdeğini doldurmayan mevzular... Alper Görmüş de boş durmamış, elverişli zemindeki bu konu hakkında hemen bir yazı patlatıvermiş mesela
"Bir  ‘boğazına kadar siyaset’  kurbanı olarak  Meltem Cumbul"   diye. Arzu edenler link üzerinden yazıyı okuyabilir, ben okumadım şahsen. Sadece başlığa baktım. "Siyaset" demek biraz abartı olmuş ve mevzubahis olaya uymamış bence.

Meltem Cumbul'u yıllar önce  "Yasemin'in Penceresi"  adlı,  ünlülerin hayat hikayelerinin anlatıldığı programda izlemiştim. Hazırlayan ve sunan Yasemin Bozkurt  defalarca kendisini uyarmıştı, "Bu senin hayat hikayen Meltem, lütfen kendin ol" demişti; ancak bir türlü o teatral havadan çıkamamıştı. Muazzam bir yapaylık ve kimi genç kızlarda abartılı şekilde gözlemlenen yüzeysel ergen heyecanları sergileyip durdu program boyunca. Kimbilir belki de prenses psikolojisiyle harab olmuş bir başka kadınımızdır.  Bu ruhla yetişmiş ve dikkat çekmek isteyen kadınlarda hep bir taçlandırılma, klas/elit hareketler yaparak mahalleden alkış alma arzusu oluyor galiba.

90'larda gazeteler haftasonları tv ekleri verirdi. Yayın akışları, yarışmalar, gösterilecek filmler ve bir ünlünün kapakta resmi ile belki kısa bir söyleşisi olurdu içinde...

Bu da Milliyet'in eki Oscar tv'nin 1994 yılı  Temmuz-Ağustos haftası kapağı.

"Meltem CUMBUL
Radyodan Televizyona"

Gündem Mart 2010

Ermeni Tasarısı
4 Mart 2010:  Ermeni Soykırımı ile ilgili karar tasarısı, ABD Temsilciler Meclisi Dışişleri Komitesi'nde kabul edildi.  ABD Washington Büyükelçisi Namık Tan'ın geri çağırılmasıyla Türkiye'nin başlattığı tepki sürecinde, şimdi gözler ABD Temsilciler Meclisi Genel Kurulu'ndaki oylamaya ve Başkan Obama'nın 24 Nisan tarihli konuşmasına çevrilmiş durumda.
(bkz:  Ermeni Soykırımı'nın Ön Kabulü)

Ve ABD'nin kısa süre ertesinde, bu kez İsveç Parlementosu'nda Ermeni Soykırımı iddiaları kabul edildi. Yine aynı hamleyle Stockholm Büyükelçimiz geri çağrıldı, Başbakan Erdoğan resmi gezisini iptal etti... "Gerginlik devam ederse  ülkemizdeki kaçak Ermenilerin sınır dışı edileceği"  birinci ağızlardan ilan edildi.  16 Mart gecesi NTV'de katıldığı Basın Odası programında konuşan Nazlı Ilıcak, "Başbakan'ın soykırımı tanıyan nice ülkelere ziyarette bulunduğunu hatırlatarak, şimdi bu sert tavırların biraz da siyaset ve oy kaygılarıyla yapıldığını" belirtti. Tayyip Erdoğan ile CHP ve Canan Arıtman benzerlerinin söylemlerini;  "Atalarının yarım bıraktığı işi (tehcir'i) tamamına erdirmek"  şeklinde yorumlayanlar da var.

Deprem
8 Mart 2010: Elazığ'da sabaha karşı gerçekleşen 6.0 şiddetindeki bir depremde 51 kişinin hayatını kaybettiği belirtiliyor. Sarsıntıdan sonra meydana gelen otuza yakın artçı sarsıntı da bölgedeki korku ve paniği artırdı. Kerpiç evlerdeki bu insanlarla ilgili Ahmet Altan'ın bir yazısına yönlendirme yapmak istiyorum. Bir haklılık noktasından ve güçlü bir isyan duygusundan doğup, konuyu -yine- Atatürk, Cumhuriyet ve devlet düşmanlığına getirip "demokrasi"yi sihirli değnek  (yok yok Adem ile Havva'nın meşhur elması) olarak takdimini görüyoruz burada:   İmparatorluk ve İnsan

Kamyon
Dışarıdan bakıldığında sıradan görünen bir kamyon, bir ülkenin gündemini ne kadar işgal edebilir ki? "Burası Türkiye" olunca durum biraz farklı olabiliyor.
İçi bomba ve silahlarla yüklü sivil plakalı beyaz bir kamyon; eskortsuz (başıboş), öyle kendi halinde ilerlerken, gelen bir ihbar sonucu Ankara Gölbaşı yakınlarına geldiği akşam 18 sularında durdurularak arandı.  Kamyonun Muğla'dan yola çıktığı, bomba ve silahların Özel Kuvvetler Komutanlığı'na teslim edileceği ileri sürüldü.  NTV ve TRT 2 kamyonun takibi ve  Ankara Emniyet Müdürlüğü'ne getirilişini canlı olarak yayınladı. "Sevkiyatın Polis'e veya ilgili çeşitli makamlara bildirilmemiş olması ve eskortsuz silah sevkiyatı" konusundaki boşluklar bir tarafta; diğer yanda devlet televizyonu TRT'ye haberi yayınladığı ve daha takibin ilk anlarında "içerisindeki bombaların seri numaralarının silinmiş olduğunu" söylemeye varana dek verilmiş ayrıntıcı, Polis'le içli dışlı haldeki süper haberciliği eleştirenler diğer tarafta... Askerin Polise, Polisin askere güvenmediği; kurumların çatıştığı bir ülke  ve  aynı Susurluk'taki gibi bir kamyon hikayesi...

"İlker Başbuğ  konuşuyor"
Birkaç hafta önceki Habertürk konuşmalarının ardından (bkz), İlker Başbuğ bu kez de Hürriyet ve Milliyet'e konuştu. Hürriyet gazetesi Genel Yayın Yönetmeni Enis Berberoğlu'yla yaptığı söyleşide, Erzincan'daki Ergenekon soruşturması kapsamında hazırlanan iddianameye göre birinci şüpheli olan 3. Ordu komutanı Orgeneral Saldıray Berk ile ilgili açıklamalarda bulundu,  yargı sürecinde kendisine açık destek verdi.

Başbuğ şöyle diyordu:  "Ordu komutanı ile yaptığımız görüşmelerde, konuya ilişkin olarak kendisinin de görüşleri sorulmuştur. Kendisi çeşitli defalar bizlere,  iddia edilen olaylarla hiçbir ilgisinin bulunmadığını ifade etmiştir." (Ve yakın gelecekte Genelkurmay Başkanımız olacak Orgeneral Işık Koşaner'e dönerek soruyor:  "Hiç tereddüt var mı?"   Koşaner: "Hayır yok.")

(Bu anlayışa göre,  bundan sonra suçlular şöyle yargılansın:
Birkaç şahit huzurunda zanlıya sorulur:  "Suçlu musun? Söylenenlerle ilgin var mı? İddialar doğru mu?"  Eğer zanlı "Vallahi billahi benimle ilgisi alakası yok, hepsi iftira!" derse; dava ve suç iddiası düşmüş sayılsın. Başbuğ ve şurekası, olayın merkezinde bir asker -hele ki yüksek rütbeli bir asker- varsa, böyle yapılmasını mı öneriyor yoksa?)
Hürriyet'teki tüm ifadeler için:  tıklayınız

Şemdinli olayında "Tanırım, iyi çocuklardır" diyen Orgeneral Büyükanıt gibi, o (İlker Başbuğ) da General Berk için ağırlığını koyuyor.  Üstelik de bunu "bilinçli" bir şekilde yapıyor.
Bir gün önce Milliyet Gazetesi'nde Fikret Bila'yla yaptığı konuşmada, "Henüz sanık durumunda olmayan" Albay Çiçek'i görevden almaları için hukuki bir neden bulunmadığını söyleyip, ertesi gün "sanık" Orgeneral Berk için görevden almayı söz konusu etmemek Başbuğ'un "hukukun kurallarını" bilerek çiğnediğini gösteriyor.

"Medyanın generallerin emrine girmesi, onların yaptıklarını sorgulamaması, işledikleri suçları desteklemesi,  orduda bir suç özgürlüğü  ve  suç işleme alışkanlığı yaratmış"  diyordu  Ahmet Altan  bu yazısının başında.
(İyi çocuklar bitmiyor  -  16 Mart 2010)

       O kadar ayrıntısını bilemeyeceğim;  ancak bir dönem Magazin Saltanatı yaratıklandırılarak;  memleketteki nice önemli, güncel  ve vahim olayın hasıraltı edildiğini,  Hülya ve Derya hikayeleri ile oyalandığımızı biliyorum. Bunu yapanlar,  bu düzeni kuranlar  ve bu tuzağa düşüp gönüllü olarak yayanlardan her zaman tiksinmeye devam edeceğim.

Bu arada İlker Başbuğ, katıldığı Küresel Terörizm ve Uluslararası İşbirliği Sempozyumu'nda,  Ergenekon Davası sanıklarından  1. Ordu eski Komutanı Orgeneral Hurşit Tolon  ile sohbet ederek samimi görüntüler verdi. Son günlerdeki asker tutuklamalarına protesto olarak, muvazzaf komutanların istifası iddiaları kendisine sorulduğunda ise "İstifa ederek kimseyi sevindirmeye niyetimiz yok"  diyen İlker Başbuğ, "Genç bir teğmen gibiyim. Görevimin son dakikasına kadar yüz yıl varmış gibi çalışacağım"  dedi.



Aliye Kavaf buyurdu
Yine cinsiyeti 'kadın' olan bir Kadından Sorumlu Devlet Bakanı, yine saçmalardan seçmeler...
Neler görmedik ki bugüne kadar? Liselerde Bekaret Kontrolü emri verenler mi istersiniz, yoksa yetimhanelerin durumunu eleştirdi diye sisteme ayna tutanları topun ucuna koyan hassas ve onurlu hanım bakanları mı? Başlıbaşına bir yazı konusu. Şimdi bu Aliye Hanım da  (nereden aklına geldiyse artık)  'eşcinsellik' hakkındaki görüşlerini kamuoyu ile paylaşmış.

"Eşcinselliğin biyolojik bir bozukluk, bir hastalık olduğuna inanıyorum.  Tedavi edilmesi gereken bir şey bence... Türkiye'de eşcinseller yok demiyoruz,  bu vaka var."

(Dilerim, sırf milletvekili ve bakan olması hasebiyle,  diğer görüş ve inanışlarını da kamuoyu ile paylaşmaz.)

Diyarbakırspor hükmen yenik
Futbol mevzusu ile pek ilgili olmayan kişiler dahi, son günlerde Gündem takibi sırasında Diyarbakırspor'un çokça adını duymaya başlamışlardır. "Bir nefret formu" olarak, stadyumlarda futbolu bahane ediyorlar anladığım kadarıyla... 6 Mart'ta Diyarbakır'da gerçekleşen Diyarbakırspor-Bursaspor maçı, çıkan olaylar sebebiyle 17. dakikasında tatil edildi. Ardından takım 3-0 yenik sayıldı.
Bir de "Taş atan çocuklar" sorunu var ki, çocukları suça itmek ne kadar zor olabilir? Kasten adam öldürenin almadığı cezalar onlara veriliyor.  AKP'den Mir Dengir Fırat, "Bu çocuklar hapishaneden birer militan olarak çıkacaklar" diyordu bir yorumunda. Ama ne gam!



Aytaç Durak  ve  12 Eylül
Rüşvet ve "bir suç imparatorluğu kurduğu" yönündeki iddialar ile gündeme gelince, MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli tarafından istifaya çağrıldı.
Benim hemen aklıma, kendisinin Ocak ayında yaptığı bazı açıklamalar geldi: "Allah 12 Eylül'ü yapanlardan razı olsun" diyordu kendileri.  Fazla söze gerek yok sanırım,
12 Eylül ve baskı sistemi sayesinde serpildikçe serpilmiş bazı yöneticilerimiz var bizim.



Roman Açılımı mı,  Rant mı?
"Açılımlar Cenneti"ne düşmüş gibiyiz adeta. Açılım Ağacı, henüz daha meyvesini/meyvelerini vermiş değilken, o yüzden de ne menem bir şeydir pek gören, bilen yokken; yeni bir tek ay'ımız geçmiyor ki yeni bir açılımla karşılaşmayalım.  Evet, şimdi de Roman Açılımı.
Bu son gelişmeye bir  "Rant Açılımı"  olarak bakanların da olduğunu belirtmek isterim. "Alın TOKİ'nin şu evlerindeki şu daireleri/ Verin Sulukule'deki şu arazilerinizi/ Dikelim inşaatlarımızı..."  şeklinde devam ediyor bu açılımın bazı yorumları.

Anayasa değişikliği  için düğmeye basıldı deniyor.  İktidar hazırladığı taslağı muhalefetle konuşmaya başlayacakmış. Muhalefet "Hayır" demekten veya askeri korumaktan başka ne yapacak ki? Ama gene horoz dövüşleri izleyeceğiz önümüzdeki günlerde demektir bu.


Kıbrıs'ta seçimler olacakmış. Mehmet Ali Talat, "Benim başarısızlığım, AKP'nin de başarısızlığı demek olur"  diyerek dikkatleri üzerine çekmiş.


16 Mart Katliamı  Davası,  30 yıl sonra zaman aşımından düştü.
"16 Mart Katliamı; 16 Mart 1978 günü, İstanbul Üniversitesi Eczacılık Fakültesi önünde 7 öğrencinin ölümü, 41 öğrencinin de yaralanmasıyla sonuçlanan bombalı ve silahlı saldırıdır" diyor Vikipedi. Ve fazla da bir bilgi veremiyor; aynı yakın tarihimizdeki nice olay hakkında olduğu gibi... Saldırıdan canlı olarak kurtulabilen bir hukukçu,  olayı AİHM'e taşıyacakmış.



Dinç Bilgin'in  Taraf'ta Neşe Düzel ile söyleşisi, bu ayki medya gündeminde epeyce yer buldu.  İlgili röportajlar için:
Bu ülkede basın hükümet de kurdu
Basındaki ajanları bilirdik

"Medya sahibi olduğunuz zaman, medya sahipliğinin getirdiği gücün bir süre sonra sizde patolojik sonuçları oluyor. Patolojik düzeyde narsist biri olmaya başlıyorsunuz. O zaman da ister istemez huyunuz da bozuluyor. Kendinizi asla hata yapmaz sanıyorsunuz. Bir hata varsa, bunu kendinizde aramayıp başkasında arayan insan haline geliyorsunuz. Ben de o devirleri geçirdim. Gücün yol açtığı bir bozulmaydı bu. Doğrusu medya patronları arasında patolojik narsist olmayana pek rastlanmıyor. Ama derece derece oluyor bu narsizm. Murdock da  Maxwell de hep o havaya girdiler."

"Benim özlediğim basın, ayıp yapma lüksü olmayan bir basın. Onun için de böyle bir basının devletle mümkün olduğu kadar parasal iş ilişkisi olmayacak."

(Ayrıca iki bölümlük bu röportaj sırasında  üstü örtük bir şekilde de olsa Ali Kırca'nın zamanında atv Ana Haber'de anchorman iken --90'lar-- yayınlanmış olan Fethullah Gülen videolarına gödnerme yapmış ve bunun yanlış oduğunu söyleyerek cemaate gizli selam ve övgüler yollamış.)



Atatürk filmleri
Atatürk filmleri açısından oldukça verimli günlerden geçiyoruz. Ancak 'zenginlikleri' konusu biraz havada kalıyor sanırım.  Önce Can Dündar'ın "Mustafa"sı, ardından Zülfü Livaneli'nin "Veda"sı ve hemen ardından Turgut Özakman'ın  "Dersimiz Atatürk"ü!

Atatürk filmi yapmak için birbirini bekleyenler varmış sanırım.  Şu adreste bütün bu Atatürk filmleri üzerine bir izleyici yorumu döşenmiş,  benim hoşuma gitti:
http://numanserteli.blogspot.com.tr/2010/03/dersimiz-ataturk-vedaya-rahmet-okutan.html

Maalesef 20 etiket sınırı yüzünden bu yazıda da pek çok konu başlığını etiketleyemedim.  Eksik kalanlar alfabetik sıralamaya göre:
afiş, Ankara, askerler, Bursa, canilecanan, Dış İşleri, gazeteciler, Hülya, Işık, Kıbrıs, magazin, silah, sinema, siyaset, söyleşi, spor, RTE, 12 Eylül

"Kürt Açılımı"

Birkaç ay öncesinden beri, Radikal gazetesinin internet sitesinde, aynı kullanıcı ismiyle bazı yorumlar yazıyorum. (www.canilecanan.com) Bir süredir güncel gündemde epeyce yer kaplayan  (ama bana sorarsanız, neredeyse her derdimizde olduğu gibi, gene "hakkıyla" yer almayan;  geçiştirilen, yönlendirilen, belirsizliklerle dolu)  bu mevzu hakkında  Baskın Oran'ın  bir yazısına denk geldim.  Başlığı:
Kürt sorununu çözmenin önkoşulu  tutarlılık ve demokratlıktır

Madem kararsızlıktan kırılıyorum şu günlerde,  öyleyse eylemsizliktense
en iyisi bu yazıya gönderdiğim yorumu buraya da aktarayım dedim.  Keyfim yerine gelince  (kim bilir ne zaman?),  Baskın Hoca neler yazmış,  bu ve diğer yazılarında konu hakkında hangi eksi(k)leri dizelemiş,  onları da eklerim/editlerim.


Kişisel Yorumum:

Dürüst olmak istiyorum. Zira adına ister "Kürt sorunu" deyin, ister "terör sorunu" veya her neyse artık... Ciddi ve insan hayatına kast eden bir belamız var.  Bunun şakasını, yalanını yapmak istemem. Son zamanlarda (belki sıcakların ve tatil arzusunun da etkisiyle) gelişmeleri pek düzenli takip edemedim. Üstelik her medya kanalının kendi siyasi düşüncesine ve ekonomik/ticari çıkarına göre haberleri taraflı biçimde verdiği  veya  yok sayıp hiç vermediği söylenen bir ülkede/ortamdayız şu an.  "Reform hareketi"  denen bu son olayları geriden ve eksikli takip ediyorum yani.

Öncelikle şunu diyeyim:  Ben karamsar biriyim. Kolay güvenmem, güvenemem. Bu toplumda herkes bu güven sorununu az veya çok yaşamıştır. Güzel günlere dair heveslerimiz hep kursağımızda kalmıştır. Ne bileyim, tüm sevilesi insanlara asla geçit verilmediği gibi, hayat nefeslerine bile kast edilmiştir.  Ne var ki eskiden sadece tarihte (yani uzak geçmişte) bunun böyle olduğunu sanırdık, tabii o zamanlar çocukmuşuz, zamanla bildik.

Uzun lafın kısası, ben bu karamsarlığım ve şüpheciliğim + eksik güncel bilgilerimle bakıyorum bu olaya. Bence alelacele, bir yerlerden gelen talimatlarla girmişler bu işlere gibi... Yani ne yapmaya çalıştıklarını halka anlatamıyorlar. Hatta halktan gizli kapaklı yürüyor gibi bu süreç. Tutarsızlık ve yalpalamak diz boyu. "Avrupa Birliği Avrupa Birliği"  deyip duruyorlar.  Ama AB'de karikatürden dava açmak yok; kendini eleştiren vatandaşını tehdit unsuru ve derhal bertaraf edilmesi gereken bir hayvan gibi görmek yok mesela.  Yani bunları söylediğime bile inanamıyorum ya neyse. Zaten yazıda çeşitli örnekler verilmiş.

Ben hep diyorum, "Köylü ile demokrasi olmaz." Kulağına hoş gelir veya gelmez. Dünyada hangi köyden çıkma, şark kurnazı adam "demokrasi" demiş?  Derse işte ondan da bu kadar olur.
Ne var ki elitlerimiz derin uykuda! Ezberci eğitim ve düşünce sistemi içinde öyle bir yoğrulmuşlar ki, sonunda tornadan çıkan mal gibi tek tip, tek düşünce!  MHP zaten milliyetçi bir parti, çıkışlarına siyaseten yanlış diyemeyiz. Ama sözde Batıcı, modern ve solcu CHP bu değişimlere kolay kolay izin vermeyecektir.
Bir de  DTP/BDP/HDP  diye gelişen bir Kürt siyasi hareketi var ki, (eş) başkanlarının açıklamalarına bakınca  "bu nasıl AÇILIM?"  diyoruz. Hayret etmemek mümkün değil ki sürekli bir kavga ve ham ruh ile, üstelik kimi zaman Kürtlere ne faydası var bunların diye düşünmemize sebep verecek boyutta şımarık çıkışlar izliyoruz.
Sonuçta çok nemalanıldı, çok beslenildi bu terör meselesinden.  Nasılsa bizim ülkede hiçbir zaman gerçek bir nüfus planlaması da başarılamaz, başarılamadı.
Ama bizim bir nüfus sorunumuz ve plansız kalkınmamız da var.
Ya deprem  ya terör...  Arada da trafik kazaları ile dizginleniyor.
Bilmem anlatabildim mi?



2018 EDIT:  Adına  "Çözüm süreci"  de denen  Kürt açılımında  bir zaman sonra tamamen bir kırılma yaşandı.  "Rojova Devrimi"  diye andıkları, Temmuz 2012'de  YPG'nin  Kobanê (Ayn el-Arap), Afrin ve Derik'i ele geçirmesi hadisesi devamında kabaran  2014 Kobane Protestoları  ile tırmanan ortam,  Dolmabahçe Bildirisi  ile gittikçe inceldi  ve  kazılan hendeklerde gömüldü.  Cephaneliğe döndürülmüş evler ve özerklik ilanları ile, kimilerine göre meğerse  "sözde çözüm süreci"  imiş bu dönem.
Kürt siyasetinde ise bütün Türkiye'yi kucaklama iddiasında olan HDP  ve başlangıçta olumlu bir figür olarak gördüğüm başkanı Selahattin Demirtaş; lafta bolca kullandıkları "barış"ı hayata geçirmek şöyle dursun,  kışkırtmalara karşı dur(a)madı dahi  ve  "Seni başkan yaptırmayacağız!"a  kitlendi kaldı!


Sonuçta yazık oldu.
Benim çocukluğum ve gençliğimde  Kürt meselesini  konuşamazdınız bile! Kürtçe şarkı söylemek dahi  "vatan haini"  olmanıza yeterdi.  Nerden nereye gelindi.  TRT'de Kürtçe kanal  (TRT Şeş/TRT Kürdi),  iki dil tartışmalarına ve anayasal hak olarak tanımlanmasına kadar gelmiştik.  Federasyon konusu bile tartışılıyordu  (yeter ki barış olsundu).  Ama başka efendilerin başka planlarında aktör olmak istediler  ve olaylar farklı gelişti diyelim.


Twitter'dan birkaç yorum paylaşmak istiyorum, harmanlayarak:

"Açılım doğru bir yaklaşımdı. Ama Kürt halkı ile yapılmalıydı! Silahlı teröristlerle değil.  Şimdi bu mantık ÖSO, Nusra, Ahraruş Şam, Fetih Ordusu gibi silahlı terör grupları ile sürdürülüyor. Aynı hata sürekli yapılıyor.  Bu yüzden bu kısır döngü ancak radikal bir karşı duruşla bozulabilir."
(@musavirf)

"Barış Sürecini", daha fazla demokrasiyi, özgürlükleri, yeni anayasayı geçmişte canhıraş savunanların bugün geldikleri noktada her şeyin "siyaset icabı" olduğunun ortaya çıkması ve bu kişilerin hala "ilke ilke" deyip durması ne fena... (@erdemabaka)

Yani anlayacağınız,  çözüm sürecinde yürütülen yöntemdeki yanlışlıklara eleştiri getirmektense;  toptan barış umuduna ve sürece karşı geliniyor. Gene abartma huyumuzla yakıp yıkan laflar ortalarda gezmekte.

EUROVISION 2009 & Hadise

.

Aslında planlarım, bayadır beni meşgul eden Türk Medya Siteleri ve Editör mekanizması üzerine yazılarımı devam ettirmekti.

Ancak öyle bir şey oldu ki, bu blogda gündemdeki olaylardan da bahseden biri olarak atlayamadım, atlamayı haksızlık saydım.

...

Bu ne kendini bilmezliktir;  bu ne kendini kaybetmek, iki popopya tav olma hadisesidir biricik milletim?
Abarttığımı söyleyeceklere vereceğim cevabımı en başta diyeyim de kurtulayım:
_"Beyninizi tuvalette mi boşalttınız siz kuzum?"

Bunca senedir, evet bunca senedir;  -o soğuk savaş dönemlerinde dahi-  olmadığı kadar abartıldı bu sene Örovizyon.
Hayır, şükürler olsun ki ben fazla televizyon izleyen biri değilim yoksa bu zihin nasıl boşalırdı nasıl şahlanırdı orasını bilemiyorum. Ama neye kulak misafiri olsam, kiminle konuşsam;  bir yere doğru yolda giderken, bir yerden gelirken, sıra beklerken... Bir "Hadise de Hadise"...
Şarkıyı da dinledim. Dinlemek zorunda kaldım daha doğrusu. Zira bangır bangır gürültüyü kökleyen gürültücü bir toplum olduk çıktık. Vasat bile olmayan;  Arap müziğinin içine etme, ne Türk olabilme ne Arap olabilme,  ama Arap müziğini de rezilce icra etme çalışmalarından biri daha!

Tamam millet göbek atacak, kurtlarını dökecek... Ama bu kadar düşüklüğün arkasından koca ahâli nasıl takıldı gitti dersiniz?


Köklerini hem Türklerin mayasında hem de bu blogda üzerinde durmaya çalıştığım, ancak çok önemli olup üzerinde ciddiyetle ve profesyonelce durulması gereken  TÜRK MEDYASI'nda  aramak lazım.

İlave olarak bu kadar gaz vermemek lazım bu topluma. Bizler zaten çok duygusalız + cinsel tatminsizlik, kendine güvensizlik yüzünden dibine kadar vurabiliyoruz.  Yeterince gazımız var yani!  Nokta.

Popstar tadındaki bu kıtasal yarışma hakkında bu kadar atıp tutup devlet meselesi haline getirenler,  "POLİTİKA VE SANAT" diye yorum yapanlar,  Hadise'nin 4.lüğü sonrası  "Yarışmaya bu sene de siyaset karıştı"  diyenler;  (herhalde onlar bu boktan şarkıya 1.lik bekliyorlardı  :p)  bazı temel kavram, tanım ve olgular üzerine kafa yormuş olsalardı bu kadar manyamazdı ortam belki.  Tabi sanatımız ve kültür seviyemiz ortada.  O açıdan da manyamış olabilir halk.

(Hadise'nin bizzat kendisinin  "Sinan Akçıl'la  5 dakikada yaptık biz bu şarkıyı!"  dediği bir "şey" üzerine bu kadar saatlerce tartışmak için manyamaktan da beter olmuş olmak lazım gerçi.)


Sözlerime bir alıntıyı aktarak son veriyorum:

Hadise:  Son dönemde topyekün bir organize ilgiye ve sempatiye maruz kalmış kişi. Hadise de Hadise, Hadise de Hadise... Çünkü hadise! Pek bir neden yok bunun için.  Bazı şeyler birdenbire, hiçbir neden yokken halkın sevgilisi haline gelebiliyor.  Örneğin 'Gaffur',  Acun Ilıcalı,  'trrrr bip',  yahut Ajdar ve Barış Akarsu gibi farklı yönde gelişen ilgi tomurcukları.

Sanırım 'sürü psikolojisi' diyerek basitleştirdiğimiz sosyal güdümlerle ilgili bu.  Yani alkış başlaması, yerde kalp krizi geçiren adama yardım etmeme gibi eylemler kastım.  Tabi Hadise olayında da güdücüler, yani atağı başlatanlar vardı. Medya beklendiği gibi önemli rol oynadı. Sonrasında ise körpe yüreklere kaldı iş.  Körpe yürekler bu veriyi yani "ilgi adayını" bağırlarına kolayca bastılar,  sonra da organize ilginin oluşmasında büyük pay sahibi laklaklar başladı.  Hadise günlük angut muhabbetin bir parçası oldu. Dimağlar hadiseye doyana, öeeeööhh diyene kadar devam etti bu yayılım/ışıma. Şu anda çözeltimiz (kamuoyu - süper dandik benzetme oldu) doygun çözelti olmuş durumda,  yani daha fazla alacak gibi değil.  Bundan sonra yavaş yavaş Hadise gündemden kayacak,  kayarken bazıları bu kayışı farkedip  "Ne kadar ilginç!" diyecekler,  bazısı ise umarsızca ve şuursuzca beynine başka şeylerin difüze olmasına izin verecek.

Şimdi can alıcı soruyu soralım bakalım.
Neydi Hadise'yi bu denli özel kılan şey?  Elbette Hadise de ilkin sıradan bir gündem nesnesiydi ama onu bu kadar coşturan şeyler nelerdi? Cevap ver.

Öncelikle Hadise seksiydi, lümpendi, ismi ilginçti (ki hala ilginç. İsminin garip bir karizması var.) Çok konuşmuyordu hatta boş konuşuyordu. Genelde kıçını sallayarak iletişim kuruyordu. E çok konuşmazsan hata yapma ve gözden düşme riskin de azalır. Lakin aslında konuşmasına da gerek yoktu. Hadise olması yeterliydi onun, kurmalı oyuncak gibi, kurup bırakınca popo sallıyor. Dolayısıyla AKP tabanının büyük kısmını oluşturan Türk redneckleri de kolayca hazmetti bu şeyi. Sofistike değildi, hazmı kolaydı. Ayrıca Hadise'de acaip ortalama Türk kızı tipi ve duruşu vardı. (Belçika'dan gelip de nasıl böyle oluyorsa...) Dolayısıyla bizim Zeynep, Sümeyye ve Gülsümlerimiz şlaps diye kendileriyle özdeşleştirdiler bu kızı, yakın hissettiler. Hadise fenalaşınca onlar da fenalaştılar. Eh, bu tiplerden milyonlarca olduğunu düşünürsek gayet önemli bir etken.

Diğer ilginç sosyolojik tespit de süper seksi gösterici Hadise'yi,  son yıllarda İslami bir iklime geçen kamuoyumuzun ve dinci TRT'nin gık demeden benimsemesi. Sanırım beyinler sempati moduna geçince, hele bu mod dışarıdan da desteklenince, normalde gösterecekleri tepkiyi gösteremediler.  Nutuk tutulması gibi bişey.  Oh canıma deysin. Neyse,  işte "Hadise de hadise" efsanesi böyle oluştu, ve bozunma sürecine girdi.  Ne güzel decode ettik değil mi,  her şey basitleşti.
(decoder  -  #16168470,  Ekşi Sözlük)

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Söylemeyi unuttuğum bir şey daha var:  Kazanan şarkıyı çok beğendim. (Alexander Rybak - Fairytale)

"Aşkın en saf hali"  diyerek şarkıyı yorumlamış bir yazarın, mariadebonne.blogspot.com adresinden kısa bir alıntı yaparak yazımı sonlandırıyorum:

"Eğer ki rekor kırmasaydı benim insanlığa dair kalan son umutlarım da yalan olacaktı.
İşte, insanlar hangi dilde konuşursa konuşsun ve hangi kültüre ait olursa olsun;  sıcak, samimi, şirin ve sade ama gerçek bir şey görünce dayanamıyor  ve  "Beslenir ki bu!"  deyiveriyor.  O yüzden hala doğurulan bebekleri kesip yemiyoruz.
Alexander Rybak  sahneye çıktı ve aşkı en saf, en ciladan ve hastalıklı tanımlardan uzak haliyle bize anlattı. Sanki az sonra kapıdan fırlayıp aşık olduğu kızı aramaya gidecekmiş gibi söyledi,  çok görkemli bir müzikalin giriş şarkısı gibi çaldı.
Evrensel sosyolojik tespitler yapmama sebebiyet veren bu güzel şarkı ve onun beğenilmesi beni gerçekten mutlu etti. Çünkü bizler aşkı masallardan öğrendik ama bir şizofrenin kabusu gibi olan Fransız filmleri, sıkıntılı, irinli obsesyonları anlatan "entelektüel" romanlar ve şiirler, bir de tüm bunların üstüne eklenen salt kazanmaya endeksli hayat mücadelesi stili yüzünden kaybettik.

Ama her şeye rağmen, takvimler 2009'u gösterse de, gerçek aşk yolunu bulup denize ulaşan nehir gibi kalbimize akmayı başarabiliyor.  Ve biz onu görünce sadece SMS atabiliyoruz:)"

https://www.youtube.com/watch?v=Hg-75lIrP7I

KİM KİMDİR?

Ben çocukken  (80'ler),  televizyonda bu isimde bir program vardı. Cumartesi sabahları,  dönemin tek kanallı TRT'sinde çocuk kuşağında yayınlanırdı. Tarihteki ünlü bir kişinin hayatı ve yaptıkları,  bir spiker tarafından önündeki yazılı kısa metine bakarak  birinci tekil şahıs kipinde okunur,  bitiminde
"BEN KİMİM?"  diye sorulurdu.  5-10 saniye süren hafif müzik eşliğinde bizler tahmin yürütmeye çalışırken,  süre bitiminde ekranda bu kişinin vesikalık resmi belirirdi.   ("Cumartesiden Cumartesiye")

İşte son günlerde Ergenekon cephesinde olan yeni gelişmeler bana bu programı anımsattı.  Evet gerçekten, "KİM KİMDİR?"
Herşey ve görüntüler o kadar hızlı bir şekilde akıp gidiyor ki,  o kadar çok yalan-yanlış haber ortada dolaşıyor ki,  bu kez tahmin yürütmek için 5-10 saniyeniz bile olmayabiliyor.

Mesela günlerdir,  Susurluk davasının baş aktörlerinden  (Adli Tıbbın  "Hafıza kaybı geçirmiştir" raporuyla salıverilen)   İbrahim Şahin'in  (yukarıda sağda), bu kez Ergenekon davasındaki savcılık ifadeleri  ve  yeni gelişmeler facia boyutunda ilerliyor.  Bu ifadelere gecikmeli de olsa bir gazete  (Radikal)  yer verdi.  Özellikle Genelkurmay İletişim Daire Başkanı Tuğgeneral Metin Gürak ismi göze çarpıyordu savcılık ifadelerinde.  Ertesi gün bir de ne görelim! Türk Silahlı Kuvvetleri,  "Vay! Ne haddinize!"  mealli bir basın açıklaması ile Radikal'in akreditasyonunun askıya aldığını duyurdu.

(Genelkurmay  Radikal'in akreditasyonunu askıya aldı:  "Genelkurmay İletişim Daire Başkanı Tuğgeneral Metin Gürak, Özel Harekât Dairesi eski başkanvekili ve Susurluk hükümlüsü  İbrahim Şahin'in,  Ergenekon soruşturması çerçevesinde tutuklanmasından önce verdiği ifadesine geniş yer veren Radikal gazetesinin akreditasyonunun askıya alındığını açıkladı.")

TSK'nın bu sert çıkışından sonra,  İbrahim Şahin de çıkıp günlerdir ortada dolanan ve hiçbir itirazda bulunmadığı savcılık ifadesini reddetti.  "Hepsi yalan!  Savcının kendisi yazdı"  şeklinde bir U-dönüşü yaptı.
İşte bu kadar!

(Ne nedir?,  sonradan hatırlayabilelim diye,  bir kaç dikkat çekici haber ve linklerini veriyorum)
bkz:  ‘ İbrahim Şahin’in sorgusu TSK’ya uzandı’  -  Radikal, 11/02/2009
bkz:  ‘Şahin’in ifadesi,  Genelkurmay’ın açıklaması’  -  İsmet Berkan. Radikal, 13/02/2009

İbrahim Şahin'in  ciddi iddiaları var  ve  evinde bulunan tuhaf/önemli evraklar... Yeni kurulacak Terörle Mücadele Müsteşarlığı'nda kendisine önemli bir görev önerildiğini,  bu amaçla 300 kişilik bir vurucu tim oluşturmaya çalıştığını söylüyor.  İç temizlik yapacak özel bir birimi TSK'nın en üstünden gelen talimatlarla kurmaktan, Genelkurmay'ın bilgisi dahilinde planlanan S-1 (Sefir) isimli bir örgütten,  emrinde polis ve askerlerin olmasından;  Alevi Cemaatleri,  Özür Diliyorum aydınları,  Ermeni cemaati önderleri  ve bir sürü kişi için hijyenik temizlik operasyonlarına başlanmasına ramak kalmasından... Tabii eğer yakalanmasaymış!

Evinde pek çok evrak,  suikast planı,  bazı caphaneliklerin krokileri vs bulunuyor.  Pek çok üst düzey askerle görüşmeleri de dinlenme kayıtlarına takılmış İbrahim Şahin'in.
bkz:  ‘Yakalanmasaydım bir hafta sonra operasyon başlıyordu’  -  Radikal, 12/02/2009
bkz:  ‘Genelkurmay: İbrahim Şahin’le görüşmedik’

Bir de  Fatma Cengiz  meselesi var ki anlayana mavi boncuk! Kimdir bu kadın?
"Kayseri Hava İndirme Tugayı'nda  görevli olduğu iddia edilen tutuklu  Fatma CENGİZ"  deniyor haberlerde.  Genelkurmay ise yalanlıyor.  Ancak kimdir sorusuna cevaben halen medyada anlamlı bir bilgi mevcut değil.  Hakkında "meczup" deniyor,  "dengesiz" deniyor...  "Haftasonları komutan pantalonu giyerdi,  deliydi"  denmiş bir yerde mesela ki ona çok güldüm. Hani şu geçen yazın sosyetesinde pek bir meşhur olan asker kıyafetleri modasını takip ediyormuş ayol bu Fatma!  Ne kadar yeterli bilgiler bir insanı karalamak için, öyle değil mi?

Fatma Cengiz,  İbrahim Şahin  ile  üst düzey generallerin  gizli hattan görüşmelerini sağlıyormuş.  Şahin öyle diyor.  Fatma Cengiz'in,  elindeki bazı CD'leri kullanarak  İçişleri Bakanı Beşir Atalay'ı  tehdit etmesi iddiası var bir de...  (Akla ziyan iddialar var  Fatma Cengiz  hakkında,  bkz:  Fatma Cengiz ulak mı,  yoksa yönlendirici mi? - Radikal, 12/02/2009)

Eğer  İbrahim Şahin  bunları uyduruyorsa;  bu kadar büyük bir cesareti,
("İlker Başbuğ'un haberdar olduğu"  iddiası mesela),  gerçekten bu devasa cesareti nereden buluyor?  Hafızasını kaybeden İbrahim Şahin'in bu olduğuna emin misiniz?  300 kişilik ölüm listeleri oluşturan bu adam mı?)

Bu noktada bir de  Orgeneral Şener Eruygur'un eşi Mukaddes Eruygur'a ait olan bir dinleme kaydı ortaya çıktı. Dinlenen dinlenene yani!  Öncelikle bu şekilde telekulakların ve ortam dinlemelerinin alıp başını gitmesinden bu ülkenin bir vatandaşı olarak kaygı duyuyorum, hoş bir şey değil.

Ancak söylenen şeyler de az buz değil; yani "kamu menfaati var" bu bilgilerin kamu ile paylaşılmasında.

Burada bir es koyup  Bayan Eruygur'un  GATA'daki bir sohbeti  ve iki doktorun kendi aralarındaki konuşmalarına kulak verelim.
bkz:  Dinleyiniz/izleyiniz.

Maalesef bu kayıttan da öğreniyoruz ki,  artık güvenebileceğimiz hiç bir kurum kalmamış buralarda. Moral bozucu bu şeyin ayrıntılarına, eğlence ve paylaşım amacı ile açmış olduğum bu blogda değinmek dahi istemiyorum şu an.  İyisi mi,  en kör gözüm parmağına nokta  ("12. ve 14. Ağır Ceza Mahkemeleri bizdenmiş")  hakkında yazılmış iki makaleden alıntı yapma kolaycılığı ile yetineyim.

1.  Hasan Celal Güzel'in  13 Şubat tarihli Radikal gazetesindeki duygusal yazısından kısa bir alıntı,  (‘Yazıklar Olsun Size!’):

"... ‘Yok canım, hiç öyle şey olur mu?’  diye düşünürken,  birkaç gün önce diğer emekli orgeneral Hurşit Tolon’un,  tartışmalı bir şekilde tahliyesini hatırlıyoruz.
İddiaya göre,  Tolon’un avukatları,  tahliye talebi için 12. Ağır Ceza Mahkemesi’nin nöbetini beklemişler ve bunu ayarlamak için ellerinden geleni yapmışlar…
İşte bu nokta, yargının iflâs ettiği noktadır."

2.  ‘Genelkurmay Radikal’e kızacağına...’  Oral Çalışlar. 14/02/2009, Radikal

"Şener Eruygur’un eşinin, bir askeri doktorla konuşmaları medyanın önemli bir bölümünde nedense önemsenmedi.  İki mahkemenin kendilerinden olduğunu söylüyordu bayan Eruygur.  Nitekim bu ‘bizden’ mahkemelerdeki hâkimlerden birisi, ‘akla ziyan’ bir gerekçeyle Hurşit Tolon’u tahliye etmişti."

Garih cinayeti  ile  devam edecek...