1 Haziran 2012 Cuma

"Durmak yok, yola devam!"

.
Küçük bir çocukken babamın tembih sözüydü bu.
Ne zaman kalabalıkların arasına, özellikle de şehir stadyumuna gidecek olsak bu tavsiyeyi işitirdim.

Babam öğretmendi ve çalıştığı okulun müdür yardımcısı. Milli bayramlarda malum şehir stadına gidiliyor gösteriler için. Bazen beni de götürürdü yanında, veya kalabalık pazarlara beraber giderdik.
Yola çıkmadan önce en güzel elbiseler giydirilir, özenle saçlar taranır; hava soğuksa yine üşütüp hasta olmamam için sıkı sıkı giydirilirdim.
Her defasında henüz yolun başında iken elimden tutar ve şöyle derdi: "Elimi sakın bırakma, ama kaybolursan da sakın üzülme. Hep dümdüz gidersen başladığın noktaya geri dönersin."


Bunu o kadar net ve duru bir ifade ile söylerdi ki, anaokul bebesi bile olmadığım o yaşımda ne demek istediğini anlayamaz, bocalardım.
Nerden bilebilirdim babamın "Dünya yuvarlıktır" demekte olduğunu bu sözleriyle?
Ben de ayet ezberler gibi içimden tekrar eder dururdum:
"Babamın yanından hiç ayrılmiycam. Ama yolda kaybolursam da hep düz gidicem."


Babamı hiç kaybetmedim, yanından hiç ayrılmadım ve hiç kaybolmadım. Ama bugün aradan yıllar geçtikten sonra Şimdi'den geriye dönüp bakınca... Yaşadıklarıma, yenilgilerime, buhranlarıma...
Aslında ne kadar büyük yanlış yaptığımı, ne kadar gerzekçe davrandığımı ve zamanı ne kadar harcadığımı...
Oysa ki yapmam gereken şey belliymiş, henüz yolumun başında bana iletilmiş.
Ben ise -neredeyse her zaman olduğu gibi- hep başkalarını suçlamayı seçmişim, şansıma küfretmişim ve bu karanlıkta labirentte kaybolmuşum. Hem de yüzüp yüzüp kuyruğuna gelinen anda, en tepelerdeki kulelerden düşercesine...


Keşke diyorum bugün; aynı tavsiyeyi, bunalımlı-bol firarlı-zor yıllarımda da aklımdan çıkarmasaymışım. Keşke aklımın bir ucuna zımbalasaymışım. O kadar ki hiç çıkmamacasına!

........ ... Toparlanıp geriye doğru baktığımdaysa ortada kocaman bir "hayal kırıklığı".
Oysa yapmam gereken tek şey "hiç durmamak ve her koşulda mücadeleye devam etmek" imiş.
Zaten durdukça zemin kaygan, sen batar...
Bunun adı da: Depresyon.




"Depresyon: Acı çekme sanatı.
İçinden geçerken duraladıkça battığın bir şey. Hem bir bataklık hem bir dehliz.
Üstelik sen tam içinden geçerken çevrende "depresyonda olduğunu" söyleyen, ama sadece kendi bencilliklerinin ağırlığı altındaki pek çok insanı göreceksin. Onlar daha da enerjini sömürecek. Her birine lanet edeceksin.
Eğer denediğin yöntemler de işe yaramıyor ve ümidin azalıyorsa şuna yoğunlaş: Durmak yok, yola devam.
(can ile canan - 06.12.2010, Ek$i Sözlük)

"Hayal kırıklığı: Değer verilenin, umut bağlanılanın gözlerinizin önünde bir buz parçası gibi erimeye başlaması.
...
Önce kabullenmek istemezsin gördüklerini, kılıflar bulmaya başlarsın. Kendiliğinden gelişir bir süre, sen dindi/dondu sanırsın.
Sonra şöyle bir silkinip erimek üzere olan her ne varsa can havliyle toplayıp buzdolabına kaldırmayı akıl edersin. "Her şey yoluna girecek" dersin içine... Ama bir kere çaresizliğinin farkındalığına varmışsan, hamlelerini otomatik olarak boşa çıkartır hayal kırıklığı. Bir süre geri dursan, hatta nice iç telkinler geliştirmiş olsan, zaman bu çöküş işlemini mükemmel bir öğütücü gibi adım adım gerçekleştirmeye başlamıştır bile.

Herşeyden sonra (her ne ise artık "o") "ona" ait olan şeyleri düşündüğünde, artık kendine itiraf edebildiğin gerçek bir hayal kırıklığın kalmıştır. Her esaslı hayal kırıklığı aslında bir insan hikayesidir. Kendine sarılmayı öğretir. Besleyip büyütmesen de hep içindedir. Zamanla kırılan/dağılan parçalarını toparlamayı başaramazsan geriye nefretini bırakır.
(can ile canan - 08.10.2009, Ek$i Sözlük)


Hiç yorum yok: