Bu da böyle bir içini dökme ve anılar paylaşımı olsun.
1) Hayvansever Kadınlar ve Köpekler
Beş sene önceydi galiba. Bakırköy'de ufak yeğenlerle anaokul dönüşü bir anda aniden şiddetli bir yağmur bastırmıştı da en olmayacak alanda, sığınabilecek tek bir yer bulamamıştık etrafta... Ne yapsak ne'tsek derken abartısız 9-10 tane büyük sokak köpeği tarafından çevrelendik aniden. Bazıları o bölgenin köpekleri idi, daha önce başka yerlerde de görmüştüm sanırım, ayrıca kulaklarının arkasında etiket vardı; diğerleriyse Bakırköy Hastanesi çevresi ormanlık alandan filan gelen vahşi köpekler. Oranın sokak köpeklerindeki gibi kulak arkalarında bantlar yok, aşıları yok ve insana alışık değiller diğerleri gibi. Saldırgan davranıyorlar derken iyice hırlamaya başladı ikisi...
Çevrede bizden başka kimse yok!
Arada yandaki yoldan arabalar geçiyor, bir de biz ve köpekler varız.
Ben zaten köpeklerden çok fena korkarım. Öyle böyle değil!
Ama çocuklar var yanımda, bana emanetler ve çok küçükler diye şaşılası bir Tanrısal cesaretle önlerine geçtim korumak için.
(...)
O gün korkunçtu. Hâlâ yazarken bile geriliyorum ki yaşarken düşünün bide! Eve döndüğümde elim ayağım titriyor... Kan ter içinde kalmıştım korkudan, yağmurdan, gerilmekten...
Yine de verilmiş sadakamız varmış, şükürler olsun kurtulabildik.
Akşamında Facebook duvarımda olanları yazdığımda hayvansever bir arkadaşım duyar kasmıştı “Yazık o hayvanlar sokakta kim bilir neler yaşadılar insanlardan!” diye...
Sonra başka bir kadın da köpeklerin psikolojisini merkeze aldı. Hayvanseverliğinin altını itinayla çizdi.
Ne bir "Geçmiş olsun!" diyen, ne de "N'oldu şimdi nasılsın? Çocuklar iyi mi?" türünden bir şey diyen olmadı... Üstelik sevdiğim arkadaşlarım bunlar.
Ama lafa bakarsan "Kadınlar çiçektir." Diyecek söz yok.
2) Sosyal Medya ve Kadınlar:
(Kadınlar ve Zeka)
Gerizekalının teki bir Facebook grubunda demiş ki:
“Erkek uyelere duyuru!!! Cinsiyetci ve mahalle agzi kufurlerinizi sansurleyerek ediniz. Ornegin; sikerler degil zinkerler yazarsaniz cirkin ve mide bulandirici olmaz.”
(Bunu yazan da bir kadın!)
Ne kadar saçma bir mantık bu? Ne yani? "sikerler" yerine "zinkerler" yazınca böyle latif (hoş) filan mı oluyor? Yoksa bu şekilde anlaşılmıyor mu ne olduğu?
Yazarken emoji, kalp koymayan, "eki eki" üslubunu sahnelemeyen, bol makyajlı fotolarını paylaşmayan kadından sayılmıyor zaten.
(Son olarak, “Fotosunu paylaşmayan kadın çirkindir, net” diye bir kadının yaptığı tespiti de gördüm ya! Seni eşşekler zinkertsin emi!) İşte kadınlar bu yüzden salak ve salak kalmaya mahkum.
Bu blogda daha önce de bazı Kamil Koç maceralarıma yer vermiştim. (bakınız: Çarpışan Otolar ve Kamil Koç)
Bunu ise yazmaya aylarca elim varmadı, o derece gerildiğim ve başımı belaya soktuğum esaslı bir örnek. İçerisinde harbi deli ve şirret, hasta bir kadın var.
Efenim olay şu:
İstanbul yolculuğum için Kamil Koç'tan biletimi alıp yerime oturuyorum ve İstanbul'un üçüncü (ve en son) garajı olan Esenler'e varana kadar, evet son ana kadar hiç susmadan, bağıra bağıra ikinci koltuk sırasından şoförle konuşan bir kadın var içeride!
Takdir edersiniz ki oldukça absürd bir durum: Otobüsteki bir kadın yolcu durmadan bağıra çağıra şoförle konuşuyor!
Zamanla yandan geçen diğer Kamil Koç otobüslerinin şoförlerine de laf atmaya başladı. Bizim şoför aracılığıyla onlara telefon açmalar filan... Sonradan öğrendik ki meğerse bizim şoförün ablasıymış.
(Ne abla ama!)
(Söylemeye gerek var mı, ne uyumak ne okumak ne müzik dinlemek ne arkana yaslanarak çevreyi izlemek mümkün.)
İşte böyle sohbet, muhabbet ortalığı yıkarak giderken... Bir ara arkadan bir yolcu kalkıp en öne şoförün taa yanına kadar gidip dedi ki, "Böyle sohbet muhabbetle bu hızla gidersek bize önceden verilmiş saatten en az 1 saat sonra, o da belki anca varacağız."
(Bu olay Ramazan ayında geçiyor, dört sene önce Ramazanda)
Anadolu tarafındaki ikinci durak yerine varana kadar da kadın durmaksızın adama hakarete devam etti; tutan, tutabilen yok!
Nihayet Alibeyköy'e vardığımızda, orada inen yolculardan sarı saçlı bir kadın tam inerken dönüp demesin mi "İyice köy kahvesi gibi, yol boyunca küfür muhabbet çok şükür kaç saat gecikmeyle, bir yerde az kalsın kaza yaparak geldik. Sizi şikayet ettim gerekli yerlere, bilginiz olsun."
(-niyeyse-) O noktada artık ben de müdahil oldum. Lütfen artık yaa makul olalım, yeterince sizi dinledik zaten filan dedim...
Ama işte benim salaklığım şu ki ben en son Esenler'de inecektim ve diğerleri Alibeyköy'de inip gittiler, ben hala otobüsteyim.
Kadın ne biçim küfür hakaret ediyor. Bu benim kardeşimin arabası, kapıları kapatıcaz, çıkamayacaksın buradan filan...
Ayyyy! Ne korkunçtu! Adamlar o kadar pişkin ki, "Ne şikayet ederseniz edin, bişey olmuyor, boşuna uğraşırsınız." Dediği laf bu... Korkunçtu. Tabii ki şikayet ettim, bir şey çıkmayacağını bilmeme rağmen defalarca...
Lanet olsun ki, eğer mesela Belçika vatandaşı filan olsaydık, deli gibi tazminat alırdık bu olayda ama ne yaparsınız ki biz Türk vatandaşıyız. Bir Avrupa Birliği vatandaşının başına geldiğinde çuvalla büyük paranın tazminat olarak ödendiği haller, eğer buranın yerli vatandaşlarının başına gelmişse belki bir kınama dahi çok görülüp olay geçiştirilir.
Yine de (çok şükür) adamlar daha dengeli kadınlara göre.
Eğer o otobüsteki muavin sakin davranmasaydı, şoförde Allah korkusu ve temkin olmasaydı; neler yaşanırdı tahmin dahi etmek istemiyorum. Kadınlar harbiden çıldırmış olmalı!
("Kızların sorunu ne?" yazı dizimden)Beş sene önceydi galiba. Bakırköy'de ufak yeğenlerle anaokul dönüşü bir anda aniden şiddetli bir yağmur bastırmıştı da en olmayacak alanda, sığınabilecek tek bir yer bulamamıştık etrafta... Ne yapsak ne'tsek derken abartısız 9-10 tane büyük sokak köpeği tarafından çevrelendik aniden. Bazıları o bölgenin köpekleri idi, daha önce başka yerlerde de görmüştüm sanırım, ayrıca kulaklarının arkasında etiket vardı; diğerleriyse Bakırköy Hastanesi çevresi ormanlık alandan filan gelen vahşi köpekler. Oranın sokak köpeklerindeki gibi kulak arkalarında bantlar yok, aşıları yok ve insana alışık değiller diğerleri gibi. Saldırgan davranıyorlar derken iyice hırlamaya başladı ikisi...
Arada yandaki yoldan arabalar geçiyor, bir de biz ve köpekler varız.
Ben zaten köpeklerden çok fena korkarım. Öyle böyle değil!
Ama çocuklar var yanımda, bana emanetler ve çok küçükler diye şaşılası bir Tanrısal cesaretle önlerine geçtim korumak için.
(...)
O gün korkunçtu. Hâlâ yazarken bile geriliyorum ki yaşarken düşünün bide! Eve döndüğümde elim ayağım titriyor... Kan ter içinde kalmıştım korkudan, yağmurdan, gerilmekten...
Yine de verilmiş sadakamız varmış, şükürler olsun kurtulabildik.
Akşamında Facebook duvarımda olanları yazdığımda hayvansever bir arkadaşım duyar kasmıştı “Yazık o hayvanlar sokakta kim bilir neler yaşadılar insanlardan!” diye...
Sonra başka bir kadın da köpeklerin psikolojisini merkeze aldı. Hayvanseverliğinin altını itinayla çizdi.
Ne bir "Geçmiş olsun!" diyen, ne de "N'oldu şimdi nasılsın? Çocuklar iyi mi?" türünden bir şey diyen olmadı... Üstelik sevdiğim arkadaşlarım bunlar.
Ama lafa bakarsan "Kadınlar çiçektir." Diyecek söz yok.
2) Sosyal Medya ve Kadınlar:
(Kadınlar ve Zeka)
Gerizekalının teki bir Facebook grubunda demiş ki:
“Erkek uyelere duyuru!!! Cinsiyetci ve mahalle agzi kufurlerinizi sansurleyerek ediniz. Ornegin; sikerler degil zinkerler yazarsaniz cirkin ve mide bulandirici olmaz.”
(Bunu yazan da bir kadın!)
Ne kadar saçma bir mantık bu? Ne yani? "sikerler" yerine "zinkerler" yazınca böyle latif (hoş) filan mı oluyor? Yoksa bu şekilde anlaşılmıyor mu ne olduğu?
Bunun kadınsılık sanılması ise ayrı bir saçmalık.
Yazarken emoji, kalp koymayan, "eki eki" üslubunu sahnelemeyen, bol makyajlı fotolarını paylaşmayan kadından sayılmıyor zaten.
(Son olarak, “Fotosunu paylaşmayan kadın çirkindir, net” diye bir kadının yaptığı tespiti de gördüm ya! Seni eşşekler zinkertsin emi!) İşte kadınlar bu yüzden salak ve salak kalmaya mahkum.
3) Vahim bir Kamil Koç Hatırası:
Bu blogda daha önce de bazı Kamil Koç maceralarıma yer vermiştim. (bakınız: Çarpışan Otolar ve Kamil Koç)
Bunu ise yazmaya aylarca elim varmadı, o derece gerildiğim ve başımı belaya soktuğum esaslı bir örnek. İçerisinde harbi deli ve şirret, hasta bir kadın var.
Efenim olay şu:
İstanbul yolculuğum için Kamil Koç'tan biletimi alıp yerime oturuyorum ve İstanbul'un üçüncü (ve en son) garajı olan Esenler'e varana kadar, evet son ana kadar hiç susmadan, bağıra bağıra ikinci koltuk sırasından şoförle konuşan bir kadın var içeride! Takdir edersiniz ki oldukça absürd bir durum: Otobüsteki bir kadın yolcu durmadan bağıra çağıra şoförle konuşuyor!
Neler yok ki laflarının içinde? Özel hayat dahil; küfürler, hakaretler, dedikodu, siyaset, medya, seçimler, Ergenekon, magazin, para... Biz de mecburi dinleyicileriz onun sahnesinde. Kulaklık filan da kâr etmiyor, sesi o kadar yüksek volümden çıkıyor ki mecbur katlanıyoruz. Bütün otobüs mecburi olarak onu dinliyor.
Zamanla yandan geçen diğer Kamil Koç otobüslerinin şoförlerine de laf atmaya başladı. Bizim şoför aracılığıyla onlara telefon açmalar filan... Sonradan öğrendik ki meğerse bizim şoförün ablasıymış.
(Ne abla ama!)
Yola çıktığımız ilk andan itibaren en uzun susuşu yaklaşık 1 dakika 15 saniye sürdü. O bir küsür dakikalık süre haricinde; 4 saatten fazla zaman boyunca non-stop konuştu, hem de bangır bangır!
(Söylemeye gerek var mı, ne uyumak ne okumak ne müzik dinlemek ne arkana yaslanarak çevreyi izlemek mümkün.)
İşte böyle sohbet, muhabbet ortalığı yıkarak giderken... Bir ara arkadan bir yolcu kalkıp en öne şoförün taa yanına kadar gidip dedi ki, "Böyle sohbet muhabbetle bu hızla gidersek bize önceden verilmiş saatten en az 1 saat sonra, o da belki anca varacağız."
Daha adam bunu der demez kadın dönüp bir küfür patlattı ki! ŞOK!
(Bu olay Ramazan ayında geçiyor, dört sene önce Ramazanda)
Anadolu tarafındaki ikinci durak yerine varana kadar da kadın durmaksızın adama hakarete devam etti; tutan, tutabilen yok!
Nihayet Alibeyköy'e vardığımızda, orada inen yolculardan sarı saçlı bir kadın tam inerken dönüp demesin mi "İyice köy kahvesi gibi, yol boyunca küfür muhabbet çok şükür kaç saat gecikmeyle, bir yerde az kalsın kaza yaparak geldik. Sizi şikayet ettim gerekli yerlere, bilginiz olsun." Tam neyse ki kaptan şoför olgunlukla karşıladı durumu derken... Deli kadın "Kapat otobüsün kapıları! Dövücem ben bunu!" demesin mi!
(-niyeyse-) O noktada artık ben de müdahil oldum. Lütfen artık yaa makul olalım, yeterince sizi dinledik zaten filan dedim...
Ama işte benim salaklığım şu ki ben en son Esenler'de inecektim ve diğerleri Alibeyköy'de inip gittiler, ben hala otobüsteyim.
Kadın ne biçim küfür hakaret ediyor. Bu benim kardeşimin arabası, kapıları kapatıcaz, çıkamayacaksın buradan filan...
Ayyyy! Ne korkunçtu! Adamlar o kadar pişkin ki, "Ne şikayet ederseniz edin, bişey olmuyor, boşuna uğraşırsınız." Dediği laf bu... Korkunçtu. Tabii ki şikayet ettim, bir şey çıkmayacağını bilmeme rağmen defalarca...
Lanet olsun ki, eğer mesela Belçika vatandaşı filan olsaydık, deli gibi tazminat alırdık bu olayda ama ne yaparsınız ki biz Türk vatandaşıyız. Bir Avrupa Birliği vatandaşının başına geldiğinde çuvalla büyük paranın tazminat olarak ödendiği haller, eğer buranın yerli vatandaşlarının başına gelmişse belki bir kınama dahi çok görülüp olay geçiştirilir.
Yine de (çok şükür) adamlar daha dengeli kadınlara göre.
Eğer o otobüsteki muavin sakin davranmasaydı, şoförde Allah korkusu ve temkin olmasaydı; neler yaşanırdı tahmin dahi etmek istemiyorum. Kadınlar harbiden çıldırmış olmalı!
Kayıtlar
