Ressamlar - Edward John Poynter

Edward Poynter  -  Israel in Egypt / İsrailoğulları Mısırda  tablosu  (1867)

Yeni yılın ilk blog yazısında, eserleriyle kısmen yeni tanıştığım bir İngiliz ressamın çizimlerini paylaşmak istiyorum sizlerle. Kraliyet Akademisi (Royal Academy of Arts) Başkanı olarak da görev yapmış İngiliz ressam, tasarımcı ve teknik çizer Edward Poynter.   (1836 - 1919)

Bu arada yeni bir site tasarlıyorum kendim için. Tamamlayabilirsem eğer, oradan görüşmek üzere.

Edward Poynter  -  The Visit of the Queen of Sheba to King Solomon / Saba Melikesi Belkıs'ın  Kral Süleyman'ı Ziyareti  tablosu  (1890)
Art Gallery of New South Wales

Corner of the Marketplace  (1887)
The corner of the villa

Edward John Poynter - Pea Blossoms   &   A Hot House Flower

Edward Poynter - Helena and Hermia  (ortadaki)
Edward Poynter - On the Terrace

Horae Serenae

The Ionian Dance Diadumene      

The Siren  (1864),   Cave of the Storm Nymphs  (1903),  Wild Blossoms

  Barine  (1894) Evening at home / Evde akşam  

Solda eşi Agnes Poynter'i resmettiği bir portresi. İskoçyalı dört kız kardeşin hepsi evliliklerini Victoria döneminin ünlü kişileriyle yapmış, aralarında Başbakan annesi olan bile var.

Bazı skeç örnekleri. Study of two heads    

Edward Poynter  -  The Prodigal's Return

The Catapult  (Mancınık)


NOT:  Ressamla ilgili daha fazla çalışma için   Ten Bilgisi  bloguma linkten ulaşabilirsiniz.

ANDIMIZ Reloaded

Olaylar olaylar...
Andımız geri geliyormuş.
Bir arkadaşım Facebook'ta demiş ki:  bıkmadıkk başa sar dur hep aynı yere dön!!!!!!!!bıktımmmm YA kabus bu
Evet, bitmeyen nakarat(ımız):  “Bir ileri, (en az) bir geri!”

Doğrusu,  emrederek birşeyleri sevdiren bu metin geri geldi diye sevinen de var,  karşı çıkan da...
Oysa asıl sorun bizim hâlâ  ANDIMIZ konuşmamız.  “Az gittik uz gittik, dere tepe düz gittik ve bir de baktık ki”  ANDIMIZ  gene geri gelmiş!
Yani onca zaman  “aslında bir arpa boyu yol gitmişiz.”

Ben bu konuyu taaa beş sene önce irdelemiştim.  2013 Facebook paylaşımlarımda  ve aşağıda linkini verdiğim şu blog yazımın altındaki yorumlarda biz bunları incelemiştik zaten.
40 kere demekle olmaz,  emirle sevilmez.  Muhtemelen çoğu kişi katılmaz ama ben şu minvalde değerlendiriyorum mevzuyu:
http://canilecananlar.blogspot.com/2013/10/antimiz.html

En başından bu yana andımız tartışmasını ve andımız üzerinden siyasi pozisyon almayı lüzumsuz bulurum. Kemalizmin semptomlarını yok etmenin ülkeyi demokratikleştirmediği görüldü. Bu semptomları devam ettirmenin Kemalizmi koruyamadığı da görüldü. Boş boş işler.   (Burak Bilgehan Özpek,  Twitter)

Sayın Erdoğan'ın geçmişte kendi yaptığı işleri sonradan kaldırarak yine kahraman olması acayip cool bir hareket yaa    (Muhammed Eminoğlu)

"Ülkenin eğitim sistemi dünya sıralamasında Pakistan'dan da geride, andımız okutalım mı okutmayalım mı derdimiz bu..
Nedir sizin bu ülkeye kastınız? Sağ sol fark etmez sizin ideolojiniz hakim olsun da isterse yerin dibine batsın! Faşist beyinlerinizde benim gördüğüm bu,  yazık..  (2A)

Bir diktatör gelse sağlıksız tüm yiyecekleri yasaklasa, daha sağlıklı ama mutsuz oluruz. Özgürlük sağlıktan önemlidir,  bunu her şey için düşünebiliriz. Zorla dindarlık da  sekülerlik de olmaz.
(Mutlu Bulut,  Facebook)

"Ekonomi, Laikliğin önüne geçiyor"

.
Haber:
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı  Abdurrahman Yalçınkaya,  hükümetin  ekonomik büyümeye fazla vurgu yaparak  laikliği gündemden düşürdüğünü iddia etti.

Ergenekon savcılarına,  "Kişi haklarını korumalısınız"  diye seslenen Yalçınkaya şunları söyledi:

"Muhafazakâr partiler öne çıktıkça artan radikalleşmeyle birlikte, ekonomik büyüme ve modernizasyona daha çok vurgu yapılmak suretiyle Batı tipi demokrasilerin ayrılmaz parçası olan laikliğin gündemden düşürüldüğü ve tanımının değiştirilmeye çalışıldığı görülmektedir. Laikliğin dinsel hoşgörüyü sağlayan ve güvence altına alan ilke olduğu bir gerçektir."

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı Onur Günü sebebiyle yapılan ve Yalçınkaya'nın konuştuğu törene hiçbir siyasi çağrılmazken, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu  (HSYK)  Başkanı sıfatı olmasına rağmen Adalet Bakanı dahi davet edilmedi.

Yorum:

Biliyorsunuz, Türkçe sözlü şarkıların neredeyse tamamında konu hep AŞK'tır. Aslen de kadın-erkek arası aşk konuları: Ayrılık, aldatma, aldatılma, ihanet, terk etme, özlem, aşk oyunları vs...
Ne var ki bir aşk toplumu olmadığımız ortada. Aslına bakarsanız fazla aşık olan, seven de yok bana göre.  Sadece yalnız kalmak istemeyen, yalnız kalmaktan ölesiye korkan bir toplum ve cinselliğini yaşayan insanlar var.
Bu konu başlıbaşına ayrı bir konu. Sadece bu kadar lafı geçen bir şeyin (Aşk ve Sevgi)  bu kadar az olması beni hep şaşırtmıştır. Hele ki yabancı dilleri öğrenip onların şarkılarını anlamaya başladığımdan beri, bizdeki gibi sözlerin sadece aşk-meşk konuları ile sınırlı olmadığını fark etmem ayrı bir hayretimdir.

Çok söylenen ama gerçekte balon olan yahut zamanla boş olmuş şeylerden laf açılmışken... Okullarda sözel derslerde geçen "Türk Milleti kadına değer veren bir millettir" geyiği var ki; tarihin hangi döneminden varılmış bu sonuca acaba? Destanlar ortada, geçmiş ortada, kadın cinayetleri ortada...  Ama laf ola beri gele işte!
("At-Avrat-Silah  üçlemesi"  mi kadına verilen değer acaba?)

Ben kendimi bildim bileli  Türkiye'de en çok lafı edilen kavramlardan
bir diğeri de başlıkta adı geçen  LAİKLİK.
'Laiklik'  ne demek,  nasıl açıklanır peki?
En basit tanımıyla:  "Din ve devlet işlerinin birbirinden ayrılması" veya "Din ve vicdan özgürlüğü".
Peki bu kadar laiklik patırtısı kopartılan ülkemizde neler oluyor?

Mesela Gündemdekiler (Mayıs 2009)'da yazmışım. Vicdani ret ısrarla ret ediliyor Yargıtay tarafından.
Kardeşim, adamın inancında silah kullanmak ve silaha el sürmek günahsa,  ve kişi buna göre yaşamak istiyorsa, savaş sanatlarını öğrenmek istemiyorsa,  zorla mı zerk edeceksin o kafandaki tavrı?
E zaten biz bunu yapıyoruz. Vicdani ret hakkını talep edenlere, askerlikte ısrarla ve daha fazla silah tâlimi yaptırıldığı zaten söylenen bir şey.  Fakat lafa gelince bol keseden: "Aman Laiklik (Din ve vicdan özgürlüğü; din ve devlet işlerinin birbirinden ayrılması) elden gitmesin!"

Alevîlerin ve azınlıkların durumu mu?... Zaten ortada.

Uzun lafın kısası, Türkler olarak biz, değerlerimizi açıkça ortaya koyup arkasında durmaktansa, kulağa hoş gelen ifadeleri tercih ediyoruz.
Çıkıp diyeceksin ki,  "Bizim için aşk değil hep cinsellik öncelikli. O da sadece ben tatmin olayım, sadece ve en çok ben.  Daha da önemlisi daima benim arzularım,  benim çıkarlarım!"
Veya diyeceksin ki,  "Biz kadınlara köpeklerden sadece biraz daha fazla değer vermişizdir. O da canımız isterse." (Ol sebepledir ki Türk destanlarında bir dişinin adının geçmesi, ancak kurt olması halinde mümkün olabilmiş.  İnsan kadını ise kah 'ana' olmuş  kah 'karı'; ama asla bir adı olmamış.)

Çok daha netlikle söylenebilecek bir başka şey de şu:

"Laiklik-maiklik bizim için hikaye. Herkes mutlaka tek dinden olacak. Aynı inançtan olmak şart,  yoksa sorunlar çıkıyor.
Herkes aynı dinden olacak ama aslına bakarsan fazla dindar da olmayacak. Dinde bizim belirlediğimiz sınırların dışına çıkmayacak. 12 Eylül'de kantarın topuzunu biraz kaçırmış gibi görünebiliriz ama artık şartlar farklı. Sınır koymak şart. Vatandaş isterse mesela oruç tutabilir, kurban keserse ve derilerini de Türk Hava Kurumu'na, Mehmetçik Vakfı'na filan bağışlarsa süper olur. Ama fazla namazında niyazında olmayacak. İçkiye mesafe koymayacak."

İşte böyle konuşacaksın ki herkes tarafını bilsin.
Sonuçta gardını (guard)  almak başka bir şey,  kelime israfıyla ömür tüketmek ve sürekli tıkanmak başka şey.


EK:   Türkiye'de adı çok geçen üçüncü şey ise  HUKUK  ve  HUKUK DEVLETİ.  O da ortada zaten.

Bozüyük

.

Geçtiğimiz bir hafta boyunca, teyzemin -hâlâ- yaşadığı bu şehirdeydim.
Hep söylendiği gibi,  "Bağlı olduğu Bilecik ilinden daha büyük bir yer".

Çocukluğumun anlamlı yıllarını burada geçirmiş biri olarak, bu şehre karşı çok az bir sempatimin olması  benim kendi soğukluğumdan mı,  yoksa şehrin soğukluğundan mı;  muamma.

İnternetten bulduğum, Bozüyüğün eski yerlilerinin daha iyi anlayabileceği bir harita var yukarıda.  Tabii onların zamanlarında şimdiki gibi kalabalık, çok göç yok,  şehir içi farklı güzergahlı minübüs seferleri ve yabancı sayısı şimdiki gibi değil;  benim çocukluğumda mesela apartmanların sayısı parmakla gösterilecek kadar azdı.

Ancak kader ağlarını hızla örmekteydi.  İstanbul-Bursa-Ankara karayolu üzerinde olması;  malum olduğu üzre Eskişehir'e çok yakın olması;  Toprak Holding'in fabrikaları;  Eczacıbaşı, Demirdöküm gibi, kablo ve iplik fabrikaları gibi pek çok tırı vırının zamanında burada konuşlanmış olması gibi sebeplerden;  şehirdeki sanayi kolları aldı başını yürüdü.
Gerçi yazıyı yazdığım şu dönemki küresel mali kriz sebebiyle  üretim durdurmalar, işten çıkarmalar oluyor. Yani malum şeyler...  Ama şehirde hiç değişmeyen bazı şeyler de var.  Mesela soğuğu, ayazı ve kirli havası. Çeşmelerinden buz akıyor hâlâ bu kentin.

Az bilgi vereyim:

İsmini şehrin kuzey(batı?) tarafındaki,  üzerinde hiçbir ağaç yada yeşilliğin bitmediği,  boz kayalarla kaplı olan höyükten almış olup;  "Bozhöyük"ün zamanla söyleyişte kolaylaşmasıyla  Bozüyük  olmuş.  (Zaten halk dilinde höyük için  "üyük"  diyorlar.)

Höyükteki birkaç mağara, derinlemesine büyük su sarnıçları ve kimi oyuklar,  şehrin çok eski bir tarihi geçmişi olduğunu düşündürür.
Halkı arasında bu oyuklar ve çukurlarla ilgili  (elbetteki dini ve mistik) şehir efsaneleri mevcuttur. Misal: Ayak şeklindeki oyuk  Hz. Muhammed'in ayağıymış aslında...  Kopyala-Yapıştır mantığıyla hazırlanan belediye ve şehir tanıtım sitelerinde bunları yazmamışlar,  ayıp etmişler.

Nev-i şahsına münhasır belediye başkanları olmuştur Bozüyük'ün. Hele bir Cemalettin Köklü  vardı ki rahmetli,  eski Türk filmlerindeki o makus havayı andıran simasıyla,  toplam 19 sene boyunca Bozüyük belediye başkanlığı yapmış bu adam.  Belediye başkanıyken ne yapmış ne yapmamış, o ayrı konu. Veya zaten bilinen şeyler.  Ancak görünen şudur ki;  bir belediye başkanı gelir,  ana cadde üstündeki Atatürk heykelinin olduğu büyük anıtın hemen arkasındaki çocuk parkını yeniler  (Taş Devri  çizgi filmi / Flintstones konseptinde bir dekorasyon ile);  bir diğeri gelir anıtlardaki heykel sayısını artırır;  bir diğeri de gelir belediye binasının önüne  Büyük Türk Büyükleri konulu heykelleri yaptırır ve bu alanın tüm çevresini  Las Vegas-Texas ışıkları ile donatır!...

Bu arada bu mevzu bahis Türk büyükleri anıtlarından yaklaşık 1 kilometre kadar bile olmayan bir mesafede,  şehrin Bursa tarafından girişindeki tepede,  zamanında Atatürk'ün de kalmış olduğu söylenen (?) yıkık dökük, virane, sarı renkli bir konak karşılar sizi.  Oldum olası hep viraneliktir.
O ahşap bina benim için hüzün ile umut arasında bir köprü kurmakta olup ülkemizdeki zenginlerin kültürsüzlüğünü ve önderin yalnızlığını fısıldamıştır hep kulağıma. Bilmem bu yüzden mi, açık sarı renkli binalarda benzer duyguları yaşamam çoktur.

İtiraf etmek gerek ki,  hem Bahattin Şeker hem de Genelkurmay Başkanı Orgeneral Hüseyin Kıvrıkoğlu'nun memleketi olma ile şereflendirilmiş olması vesilesiyle;  Bozüyük'teki hastane, okul, sanayi ve belediye hizmetleri bir büyük kasabadan daha güncellenmiş haldedir.
Arzu edene/edenlere,  paket servis imkanı her daim mevcut olup gönüllüleri tepe tepe kullanmak suretiyle ömür çürütebilirler.

(bkz: Gidilmeyesi,  görülmeyesi şehirler)

.